788 miles to OSLO

over. and out.

2009-06-29T17:20:00.004+02:00

Na meer dan tien dagen geen blogbericht hoor ik toch nog iets te schrijven voor ik het Noorden achter mij laat. Een vorm van einde of een afsluiter voor de zeldzame lezer die nog interesse vertoont in het ondertussen bijzonder onbeduidende relaas van mijn verblijf. Morgen vlieg ik terug naar Belgie en als alles zoals gepland loopt land ik om kwart na zes in Zaventem. 't Is hier ook echt wel genoeg geweest. De afgelopen tien dagen was het hier rond de dertig graden en voor het eerst vlucht ik naar het zuiden in de hoop op koelte. Bovendien ging de afvalrace hier genadeloos door en één voor een verliet iedereen Oslo. Wat achterblijft van een dertigtal erasmusstudenten is een vijftal dat het meer dan beu is afscheid te nemen van iedereen die slim genoeg was hem zo snel mogelijk te smeren. Maar nu is het eindelijk zover:

salut Oslo, salut iedereen, salut zeldzame bloglezer
*tromgeroffel*

and out.

later that day I came to thinking about vacation.

2009-06-19T18:06:00.005+02:00

In België eindigt het academiejaar op een welbepaalde dag, op een welbepaald uur. Uiteraard is er de ongedefinieerde periode tussen laatste examens en de mededeling van punten, maar het is allemaal wel bijzonder goed afgelijnd. Hier lijkt het net iets anders. Het 'fade' uit eerder dan het abrupt stopt. De school is nog altijd open, en er zijn veel mensen die nog aan hun portfolio werken, of die liever wat internetten op school dan thuis. Bovendien zijn ook al de proffen nog op hun bureaus. Ook al zijn er geen verplichtingen, het schoolleven lijkt op een laag pitje door te gaan. Gisteren besloot ik dus mijn portfolio van dit semester te gaan afwerken - het was al af, maar sinds mijn computer jammerlijk uit het leven gegrepen is ontbrak mij het cruciale bestand. En nu dat ook weeral gedaan is lijkt het hier volledig dood te bloeden. De erasmussers vallen één voor één af. Loïc vertrok maandagochtend en ik werd goed emotioneel bij het afscheid van mijn landgenoot. De dag erna vertrok Annabelle en Alex, daarna was het de beurt aan Alicia en Ruben en vandaag vertrokken Eimear en Sara. Op dit ogenblik rest er maar een handvol Erasmussers. Gelukkig komen Pedro, Joana, Léa, Cristina, Francesco, Christelle en Erica binnenkort terug van hun reis naar de Lofoteneilanden in het noorden van Noorwegen, maar het weerzien zal van korte duur zijn, want ook zij vertrekken binnenkort definitief. En zo komt er ongeveer een eind aan deze fantastische semester. De dagen zijn morgen op hun langst en ook al lijkt de drang groot om ze te vullen met een vakantie-in-Oslo gevoel, ze gaan vrij leeg aan mij voorbij. Morgen komen Marta en Fien toe en met hun erbij zal het er een stuk drukker aan toe gaan, maar dat is in deze leegheid, deze gezellige leegheid, een welkome afwisseling.

one mac down.

2009-06-17T01:37:00.008+02:00

Afgelopen vrijdag stond mijn hart een beetje stil. Afgelopen vrijdag kwam ik na lunch terug op school, opende ik mijn locker en zocht in mijn rugzak naar mijn laptop. Het dient gezegd te zijn dat het over het algemeen niet zoiets is waarnaar je moet zoeken. Het is vrij alomtegenwoordig. Onoverkomelijk present zelfs. Zoals een huis, een tafel of een stoel. Wat niet wil zeggen dat een mens niet naar een huis kan zoeken, of een tafel, of een stoel. Het is maar hoe je de dingen ziet. Achtergelaten in mijn rugzak leek het mij een evidentie mijn laptop daar terug te vinden. Dat bleek een minder standvastige zekerheid. En toen stond mijn hart stil. Het was 16:16, dat zei mijn uurwerk. En het moet gezegd dat ik al altijd een slecht gevoel gehad heb over dergelijk uren.

Ik heb een bijzondere relatie met mijn computer. Als architectuurstudent is het mijn leven. Mijn leven staat gebrand in de c-schijf van een computer. Het voelt dus een beetje als doodgaan wanneer alles plots verdwijnt. Zij die een computer zien als de plaats waar Word-documenten opgeslagen kunnen worden en waar de gamehistory van patience, mijnenveger en blackjack het grootste deel uitmaken van hun harde schijf, zij staan niet op dezelfde lijn met mij. Met hen ga ik niet in discussie over de belangrijkheid van mijn computer. En vooral gaat het mij over het geld. Het gaat over 2000€ die plots niet meer is. Een computer kan crashen en alles erop kan in rook opgaan, zolang de hardware ok is, mag een mens niet beslissen om een hartslag over te slaan.

Iedereen relativeert het allemaal. En dat begin ik ook te doen. Maar eerst hoort iedereen te begrijpen hoe miserabel zich men voelt wanneer zoiets gebeurt. Ik aanvaard bovendien geen troostende woorden van pc-gebruikers. Pc-gebruikers hebben een vorm van suïcidale relatie met hun computer, dat lijkt mij. Want een computer is haat en liefde. Maar niet als er onderaan het scherm van die computer MacBookPro staat gegraveerd. Want dan weet je dat het nooit beter wordt. Dan is het alleen liefde. Deze computer gooi je niet in collère in het rond wanneer hij niet luistert. Neen, deze computer luistert, altijd, en werkt hard, snel en efficiënt. Wat deze computer ook doet is volledig ongeschikt zijn voor een Noorse dief. Ik wed dat hij niet eerst naging of hij al zijn stomme letters wel terugvond op mijn toetsenbord. De laatste AZERTY-lach is de mijne.

Gisteren stond ik bovendien oog in oog met de dief. Ik keek naar 9 uur beveiligheidscamera. Het staat vast dat ik hem gezien heb, maar wie is het wanneer er ongeveer 100 rugzakken de camera passeren? Het is dan ook bijzonder frustrerend te weten dat je hem zonder enige twijfel gezien hebt. Wat zowaar nog frustrerender is, is jezelf te zien lopen op een beveiligingscamera. Jezelf de school zien verlaten, achteloos stappend naar ne gezellige lunch, jezelf de school zien binnenkomen onwetend voor wat er je te wachten staat. Wannabe Truman Burbank...

En wat nog het ergste van al is, is dat ook zo ongelooflijk ontgoocheld ben in de samenleving. Ik ben zo vreselijk teleurgesteld in mijn medemens, want wie doet zoiets? Ik wou zo hard terugslaan. Alleen er is niemand. Dus ik stal een riem in de H&M. En het kan mij niet schelen wat men nu van mij denkt, ik moest het gewoon weten, hoe het voelt. En ik voel er mij niet goed bij. Bovendien is het de H&M, wat kan hun het schelen. Maar om te stelen uit de locker van een arme architectuurstudent? En als ik niemand terug kan slaan, dan kan ik maar één iets doen: mijn riem houden en geloven in karma.

einde in Tønsberg.

2009-06-11T15:16:00.004+02:00

Eergisteren begon voor mij de vakantie. Ik had mijn finale presentatie voor mijn atelierproject, en ik ben meer dan content dat ik nu van het schoolwerk af ben, en vooral van het project waar ik beu op gekeken ben. Ik was superzenuwachtig en terwijl ik nog eens repeteerde voor mezelf had ik last van de mijn stress-ademhalings-stoornis... Ik was dus goed zenuwachtig om struikelend over een of ander moeilijk Engels woord, happend naar adem, mij tot in de eeuwigheid belachelijk te maken. Op het goede moment verdween echter alle stress en complexe zinsconstructies met ondoorzichtig gekunstelde bijzinnen en alliteraties kwamen er al te vlot uit. Het was een waar hoogtepunt voor mijn Engels, en achter welsprekendheid zat er duidelijk een overgebrachte boodschap want zowel mijn drie leerkrachten als de externe censor uit Lund, vonden het zeer boeiend. Tijdens een drie kwartier durende crit, vroegen ze mij veel dingen, gaven ze hun inzichten in het project en het is echt zot hoe ge als student keer op keer bij zo van die evaluatiesessies nieuwe dingen ontdekt in uw eigen project. Voor het eerst heb ik bij een project na afloop ook het gevoel dat ik er met goesting aan zou kunnen verderwerken. Gisteren waren de laatste evaluaties, en tegen 8 uur, na een hele dag presentaties vertrokken we met zo goed als de hele klas naar het buitenverblijf van onze professor, Per Olaf Fjeld,in Tønsberg, anderhalf uur rijden vanuit Oslo. Elk jaar sluit de B3studio af met een sleepover-feest in dit buitenverblijf. Het huis van Per Olaf is meer dan 100 jaar oud, en staat aan het rand van de zee. Het kijkt uit over Tønsberg, het St-Tropez van Noorwegen. Het huis is niet alleen superschoon langs buiten tenmidden van een gigantische tuin, verscholen achter bomen, binnenin heeft Per Olaf ook nog eens alles superschoon opgeknapt. Ongeveer alles is in hout, veel van de meubels heeft hij zelf gemaakt, en zoals het een architect betaamd staat er ook de minimum vereiste collectie design: het bijzettafeltje van Eileen Gray, de sofas van leCorbusier en twee stoelen van Eames. Een droom dus voor een architectuurstudent die kwijlt bij de aanblik van een Vitra-etalage. De vrouw van Per Olaf had de hele dag zitten koken. Een buffettafel van meer dan drie meter lang stond bij onze aankomst gevuld met al wat ge u maar kunt indenken. Zelfgemaakt brood, een gigantische hesp, tien verschillende soorten salade, gebraden kip, gevulde paprikas,... Als dessert verschenen er plots 4 verschillende cakes en een gigantische chocoladetaart. De prijzen in Noorwegen kennende moet dit een fortuin gekost hebben... Maar wat men u aanbiedt, slaat ge niet af... We bleven allemaal tot vier uur op, en chance want plots kreeg Evelyn, de vrouw van onze prof de ingeving om rond twee uur pizza te beginnen maken... from scratch. Nadat er sommigen zich nog waagden in de zee, gingen we op de zolder gaan slapen - met ongeveer 20 - terwijl het buiten al volledig klaar was. Deze ochtend stond er ons een gigantisch ontbijt te wachten met zelfgemaakt rozijnenbrood en suikerbrood. Tegen elf uur vertrokken we, en Per Olaf kreeg het lastig toen hij salut moest zeggen tegen al zijn erasmussers. Ik ga hem echt missen.

Nu is het echt vakantie, behalve het opruimen van onze bureaus op school staan er ons niet zoveel verplichtingen meer te wachten. Vanavond is het de langverwachte erasmusparty van AHO. Loïc en ik hebben bij de school het erasmusbudget losgepeuterd en we mogen 5000 NOK ofte 600 Euro uitgeven aan eten... FEEST!

en toen bleef het licht...

2009-06-02T22:48:00.004+02:00

Toen ik - ondertussen al meer dan 4 maanden geleden - toekwam in Noorwegen werd het dagelijks donker rond half vijf. Het werd mij snel duidelijk dat zon in België niet hetzelfde is als zon in Noorwegen. Ondertussen zomert het hier in Noorwegen. Gisteren was het nog 27 °C, en jammer genoeg moet ik net deze week binnen doorbrengen omwille van het schoolwerk dat vrijdag ingediend moet worden. Ik spendeer lange dagen op school. Het is al de derde dag op rij dat ik pas om tien uur terug naar huis keer. Toen ik eergisteren naar huis keerde stond ik er plots bij stil hoe licht het nog was. Het was tien uur, de zon was laag, maar nog niet volledig onder, en de straatverlichting brandde niet eens. Een uur later werd het donker. Gisterenavond ging ik pas om half twee slapen, en voor ik ging slapen keek ik nog even buiten. Het werd al terug klaar. Erica vertelde mij bovendien dat het afgelopen week om halfvier 's nachts volledig licht was... Wanneer het over iets minder dan drie weken midzomernacht is, mogen we ons verwachten aan een nacht waarin het nooit helemaal donker wordt, en dat zal raar zijn.

Zoals ik al zei spendeer ik ondertussen lange dagen op school. In België is het de gewoonte dat iedereen thuis zit te werken. Hier is de school altijd open, en dat zorgt er de week voor het indienen van de projecten dan ook voor dat de school goed bevolkt is. De sfeer zit er ook goed in, en - het moet gezegd - wanneer Airbussen neerstorten lijken het schoolwerk en haar prioriteit volledig onbestaande. Bijgevolg hebben de gevolgen van bliksem op een vliegtuig geen geheimen meer voor mij. Eveneens weet ik ondertussen bijzonder veel over het aantal vluchten dat dagelijks plaatsvindt. Om nog maar te zwijgen over de verschillen in layout tussen cnn.com, deredactie.net, lemonde.fr, airfrance.fr, airbus.com en destandaard.be...

five months of work, due on june fifth - architectural philosophy for the insane

2009-06-01T19:22:00.012+02:00

process._________

The starting point of the process was set around two ideas that I developed through different models. First I came up with the idea of the contrast between entity and identity. As we are surrounded by entities I thought it was the primary purpose of an infrastructure not only to order and place these entities, but also to provide them with an identity that is submitted to change in space and time.

A second idea came from the observation of nature versus culture. We order culture by implementing a grid from nature onto the cultural intervention. As we can see nature, the landscape, the ocean, as formless, amorphous and unstructured we bring order upon it by introducing the idea of longitude and latitude.

This idea of the grid was developed and examined through the entire process. Even in the last models and in the final infrastructure idea, the grid as a spatial system is still present.

The first step in examining the grid was to abandon the idea of the grid as a horizontal plane. In my first models I tried to see the horizontal plane as a way of ordering elements, which had a further identity and outcome on a vertical plane. This lead to a series of models in which a plastic horizontal surface bends through a grid towards an equal horizontal surface below and parallel to the first one. The shape of the plastic gave birth to the idea of collectors. For me the horizontal planes corresponded with the ideas of nature and culture. The plastic surface with its collectors was culture. The underlying mass on which the grid was imposed corresponded with nature. As the collectors went down and approached the horizontal surface below they got stuck in it, supporting the entire grid floating above as well as creating a field of tension between both planes.

Having created all these different models I was confused by the question if they were barely a representation of my ideas or if they were already the actual spatial infrastructure I was searching for. In order to find out I tried to simplify the language, thoughts and rules I had been working with so far. The first rule I established made clear that I was looking for a space in which a field of tension connected two planes or two elements, nature and culture. The second rule clarified I was looking for a system in which both elements were so entangled that they were dependent on each other, in balance which each other and meaningless without each other. In order to understand the actual principles of nature and culture I decided to focus on one aspect of both. I understood culture as the built environment, and as far as nature goes, I focused on the idea of light.

Developing these thoughts through some small scale models, I ended up with my final infrastructure.

infrastructure._________

The final infrastructure is build up from stacks of four units that get entangled by nearby stacks. It is build up from the ground as well as it is build towards the ground. Turning upside down the system leads to the same. The idea of culture is build up from the ground; the idea of nature is build from above towards the ground. The layering of the two concepts activates the transition between them. Moving vertically trough the model one feels his position within the gradient.

Both get linked in a way they are dependent on each other. They deal with edges as introvert or extravert statements. Both nature and culture are at the same time introvert as extravert. To explain this one has to consider the importance of light in the system.

The system performs as a light machine. Light is captured, framed and held in between the boundaries of transparent units that represent nature. It is diffused, distributed and scattered into the entire system. Nearby opaque elements, representing culture in the system, capture the light and become light, they don’t frame or hold it any longer, they are the light. Where the transparent elements breath the light from outside in, the opaque elements breath it from inside out.

Light filters down through the structure that narrows, and it ends at the bottom of the structure where all light has been distributed through the system. Light is the link between every single element in the system. Every element has a boundary, an edge, that holds and distributes the light, whether it is from outside to inside or from inside to outside. This boundary is inherent to the light in the system and light links therefore the entire system as well as it separates.

The proximity of both opponents – nature and culture - plays an important role in the system. Not only do they support each other in a way it’s clear they cannot exist without each other, they also balance the system. The amount of light captured is directly proportional to the size of the units that have become light. Therefore nature and culture are in balance.

relation to the context._________

In a search for an interesting site in the city of Beijing I came across a problematic typology that is all around the city: the apartment blocks with their uninteresting in-between space. The scale of the in-between space in Beijing is completely different to the space that is often created in European suburban housing sites.

Here vertical density is often combined by a certain horizontal density. In other words, apartments often tend to be pretty close to each other, combining two ways of density. This phenomenon activates the in-between space almost automatically. Only few elements are required to fill, indicate and activate the space in between.

This contrasts greatly with the vast spaces that are created between housing blocks in the city of Beijing. The vertical density is maintained whereas a demand for horizontal density is almost completely ignored. This results in spaces looking like no-man’s-lands, without identity, not being part of either of the housing zones, with too little input to activate the space, with too much disorder to use properly.

This problem is not only a problem of linking vertical high-density zones. It’s above all a problem of the surface. The surface as nature, barely touched by ground floors of the high buildings, asks for a dialog with the cultural intervention. The edge between culture and nature needs to be clarified. The transition between both, the pavement that surrounds the building, marking the beginning of a cultural intervention, is not sufficient to show the far more complex gradient that lies in the opposition of nature and culture. In the same way, the edge of the pavement; the surface on which is built, doesn’t show the complex interlacing and linkage by which both elements are connected. In the current situation both nature and culture ignore each other in a way. Standing in the tall housing blocks of Beijing the only possible view is the one of more housing blocks, more apartments, more buildings, more examples of a cultural intervention. It takes effort to see the natural surrounding on which has been built. The only close contact one has with the idea of nature might be a small balcony on which one can have the notion of light, air or rain. The balance between nature and culture is reduced to that balcony; it’s the only place where both elements touch each other.

The infrastructure challenges the built surrounding to reinterpret its relation towards the surface. More general challenges it any cultural intervention to reinterpret its relation to its natural setting. The new urban texture that is placed upon the site blurs the clear edged transitions of before. The infrastructure - that could be compared to the behaviour of a cloud - links the elements, blurs the elements into each other and provides above all a balance between nature and culture.

Having the qualities to link and balance nature and culture the system can take on different architectural typologies. Being set in a housing area it could be an extension to this purpose. It could as well be used completely different. As the stacks of different units could be developed and applied in different scales, one can see different purposes in each of the units. One unit can have a housing purpose. Two units together can be a shop. A stack of four units can be a company. Ten units can be a library. Fifteen units can be a mall. Fifty units can be a neighbourhood. Two hundred units can be a city.

c:/windows/system32/how to destroy your partition.dll

2009-05-27T21:20:00.006+02:00

Oslo, 27 mei 2008

Beste meneer Bill Gates,

gisteren consulteerde ik uw website naar aanleiding van een probleem dat ik ondervond bij het opstarten van het besturingssysteem Windows XP. Om een of andere duistere reden ontbrak op mijn computer een bestand in het opstartsysteem. Het bestand hal.dll bleek niet aanwezig. Na consultatie van de door menig hoog gewaardeerde doe-het-zelf-sectie van de microsoft.com website werd mij aangeraden een wijziging aan te brengen in het scriptbestand boot.ini, zich evenals het hal.dll bestand bevindend in de alarmerende system32-map.

Hoe, meneer Gates, verklaart u het dat mijn besturingssysteem volledig vast loopt wanneer ik de adviezen van de door u aangeworven informatici volg? Hoe verantwoordt u dat ik door uw raadgeving mijn Windows-partitie volledig zie verloren gaan? Meer nog, hoe gaat u door het leven, wetende dat u de laatste projectdagen van een arme erasmusstudent zuur maakte? Hoe geraakt u 's avonds in slaap, meneer Gates, daar in uw Abramovich villa van 390miljoen dollar?

Uw welgemeende verontschuldigingen, retributies en schadeloosstellingen, kan u - niet in het minst vrijblijvend - richten aan:

Tim De Messemaeker

Bjolsen Studentby 17/207

0445 Oslo

hard labeur.

2009-05-24T18:41:00.029+02:00

Na dagen van hard labeur, gezwoeg en gezweet is het eindelijk tijd voor een blogbericht. Vijf dagen lang heb ik mezelf opgesloten op school. Van negen uur 's ochtends tot negen uur 's avonds. Deprimerend, frustrerend, zelfmoordneigend. Maar een mens moet werken, wil hij bereiken waar hij wil komen. Ik werkte dus vijf lange dagen aan een grote maquette. Het moet gezegd dat het denk ik de grootste maquette is die ik ooit maakte. 1 meter op 0,5 meter, zoiets moet het zijn. De foto's die ik bij dit bericht insluit zijn van deze maquette. Voor de leken, onbegrijpenden en architectuur-maagden onder jullie: soms gaat architectuur over net iets meer dan wat bakstenen die een bibliotheek of een museum vormen. Dit als waarschuwing voor dezen die mij vragen wat mijn maquette eigelijk voorstelt. Wat is het is, is wat het is voor u. Zoals mijn fotos laten zien is mijn maquette opgebouwd uit een reeks van frames met variërende opening. Refereren naar Canvas-logos is uit den boze. Voor de volledige maquette moest ik 52 dergelijke frames maken. Het werk aan 1 frame nam, zelfs tegen topsnelheid drie kwartier in beslag. Woensdag maakte ik er 10, donderdag maakte ik er 20, vrijdag maakte ik er 22, zaterdag assembleerde ik het geheel, en zondag, vandaag; zondag zag ik dat het goed was.

Voor degenen die oprechte interesse tonen in mijn model en die per se willen weten wat het voor mij is: het is een soort van stedelijke systeem dat verschillende functies kan opnemen maar dat vooral de samenhang van cultuur en natuur kadert, licht filtert en een gradiënt vormt tussen de onaangetaste oppervlakte en het gebouwde. Eat that.

Vijf dagen lang was het naast het steeds weerkerend werk ook hetzelfde steeds weerkerende weer. Elke ochtend was zonnig, elk lunch vond plaats op het gras waar de zon vaak te warm was, en elke namiddag rond twee uur begon het te regenen. Vervolgens was er elke vooravond zon terwijl het regende, aldus was er ook een regenboog en de uiteindelijke avond was altijd zonnig. Van saai en voorspelbaar gesproken...

Vandaag was het ook tijd voor een beetje ontspanning. In China kocht ik 3 paar schoenen. Don't judge me, het was ocharme 20 euro alle drie samen. Point is dat het met reden 20 euro is. Want materiaalgewijs is in China alles plastiek. Het hout van u bed is plastiek, de terracotta lamp naast u bed is plastiek, de metalen raamkaders zijn plastiek, de porseleinen vazen zijn plastiek en bovenal is het leer plastiek. Mijn 'leren' schoenen doen mijn voeten natuurlijk zwemmen in het zweet, maar creatief als we zijn vond ik daar deze morgen een oplossing voor. Men moet immers geen stages bij Ambiorix volgen, of tot in Bilbao lopen om de knowhow van schoendesign onder de knie te krijgen, niewaar Marta Stoffels? Om het probleem van de baan te helpen maakte ik gaatjes in mijn schoen, en zoals de foto laat zien lukte dat bijzonder goed!

Het is twijfelachtig dat deze plotse opwelling van creatief zich zal voortzetten in de komende weken waarin ik mijn project dien af te werken (due date: 5 juni)...

Voor zij die nieuwsgierig zijn naar mijn terugkomst; ik kom terug 30 juni omstreeks 6 uur 's avonds. Er zijn veel mensen die die dag vertrekken dus we hebben besloten met een bende samen naar de luchthaven te vertrekken. Bijzonder irritant is het feit dat mijn vlucht de laatste is. Hoewel ik superhard uitkijk terug naar België te komen en de Gentse feesten mee te maken en vakantie te hebben in Gent, weet ik dat ik Oslo en vooral de mensen hier superhard ga missen... België kan dus maar beter goed voorbereid zijn op mijn terugkomst: spandoeken, erehagen, en welcome-back muziek; zet u schrap! (ok nu klinkt het alsof ik nooit meer ga bloggen voor mijn terugkomst. NOT)

Tjüss!

17 mei vs. Alexander Rybak

2009-05-17T17:14:00.008+02:00

Vandaag is een grote dag voor Noorwegen. Dit weekend was een groot weekend voor Noorwegen. Gisteren won Alexander Rybak, gedoodverfde overwinnaar, het Eurovisiesongfestival! Hartverwarmend ook dat België toch wel de volle 10 punten aan Noorwegen gaf, en daar kan Hadise nu niet veel aan veranderen. Zoals het erasmussers betaamt, gaat een editie van het Eurovisiesongfestival gepaard met een grootse bijeenkomst van zoveel mogelijke nationaliteiten. En we waren met veel...

In de pub vlakbij Loïcs kot waren we met meer dan 100 om de wedstrijd te volgen. Jammer genoeg viel de verbinding ter hoogte van de Noorse inzending uit, maar gelukkig was alles terug in orde tegen de puntentelling. Ik moet zeggen dat ik er zelf euforisch van werd, en een gevoel van - zij het onterechte - vaderlandsliefde kwam in mij op. Na de overwinning was het uiteraard groot feest...

Vandaag is het 17 mei en nationale feestdag. Noren zijn bijzonder chauvinistisch en gaan dan ook geen gelegenheid uit de weg om hun driekleur te pas en ten onpas in het straatbeeld te laten zien. Een 3-uur durende parade die volledig rood-wit-blauw kleurt, trekt van het station naar het fort via het koninklijk paleis waar de voltallige familie - ocharme - gestaag blijft wuiven naar de gigantische mensenzee. En alsof een lintje op de revers nog niet genoeg is, is het de gewoonte dat de Noren zich hullen in nationale klederdracht (zie de foto van mezelf met Ingrid). Ik vroeg aan Ingrid hoeveel zo een kostuum kost. Ik dacht wel dat het veel zou zijn, maar 2000 euro, daar had ik me toch niet aan verwacht... Blijkbaar zijn al de versieringen in echt zilver, en ik neem aan dat de stof ook niet de meest ordinaire katoen is.Het gebeurt niet elk jaar dat de nationale feestdag gepaard gaat met een eurosong-overwinning, en ik zag mezelf dan ook genoodzaakt om op te gaan in het feestgedruis. Met een trotse driekleur op mijn jasje voel ik mij, na bijna vier maanden Noorwegen, meer dan ooit één met dit land. LEVE NOORWEGEN!

China

2009-05-10T14:53:00.014+02:00

Twee weken zijn voorbij gevlogen. Vol spannende gebeurtenissen en avonturen. Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Mijn hoofd zit vol met indrukken van China. Ik zal het dus wat chronologisch aanpakken.

25april-30april

De eerste week stond er een workshop op het programma met studenten van de Beijing Central Acadamy of Fine Arts. Omdat deze workshop vrij intensief was, hadden we allemaal een beetje het gevoel dat we na bijna een week nog altijd niets gezien hadden van Peking of China. Nochtans was de confrontatie met de Chinese studenten zeer boeiend. We werkten in groepen van 7. Telkens 3 studenten van Oslo en 4 van China. Hun werkwijze is volledig anders dan de onze en het is niet politiek incorrect om er de term Maoïstisch op te plakken. Onze groep bestond uit 3 jongens en 1 meisje. Blijkbaar werken ze bijna altijd samen in die groep, en het verrasse

nde is dat binnen die groep 1 leider is. Zu, een walgelijk klein ventje met een duidelijk overgewicht deelt orders uit terwijl de drie anderen vlotjes gehoorzamen en stukjes Kadapack snijden. Mijn rechtvaardigheidsgevoel wou hem vanaf minuut 1 al lappen gaan geven. Maar dat mag niet. Met de twee andere studenten van Oslo gingen we dus maar over tot de verdeel en heers tactiek. We negeerden Zu de hele tijd en polsten constant naar de mening van de andere 3 Chinezen. Het was duidelijk dat ze niet gewoon waren hun eigen mening te mogen verkondigen. Zu liep rood aan, zag zijn gezag met de minuut slinken en deed verkrampte pogingen om ons duidelijk te maken dat dit not done was in China.

Dit leidt mij tot de eerste globale impressie van China. Een impressie die ik zeker niet gehad had als we niet samengewerkt hadden met de studenten. De globale Chinees lijkt reddeloos verloren te lopen zonder een uitgestippelde lijn. Toen Zu zijn gezag niet meer kon laten gelden keken de drie anderen verward naar ons in de hoop dat de orders van ons zouden komen. Want regels dat hebben ze duidelijk nodig. Regels daar leven ze van.

Een van die regels zegt dat alles wat een bedreiging is voor communistisch China, buiten gehouden wordt. Falun Gon, Tien An Men '89, Tibet '08. We polsen ernaar en de studenten weten er niets van. We zoeken het op op Google en het lijkt niet te bestaan. De mensen worden overduidelijk dom gehouden en ondertussen hangt Mao nog altijd aan de ingang van de Verboden Stad. Ik mag misschien niet overdrijven want het is vast al veel beter dan vroeger. Maar het feit dat je in het gevang vliegt wanneer je voor de lol zegt 'Mao was maar zo en zo', daar word ik lastig van.

De derde dage van ons verblijf besluiten we te polsen naar ietwat gevoelige materie. Ik vraag aan de Chinese studenten hoeveel politieke partijen er zijn in China. Uiteraard is er maar 1. Ik vraag hen of ze moeten stemmen. Ze moeten blijkbaar stemmen voor mensen uit de partij. Plots zegt een van de studenten dat het een slecht systeem is. Hij zegt het stil maar overtuigd. En al snel wordt er in het Chinees geroepen en slaat de sfeer om. Ander onderwerp dan maar...

1mei-4mei

Na het werk op de Academy is het eindelijk tijd voor toeristisch China. Op 1 mei gaan we naar het zomerpaleis. Het is heet. Echt heet, en op deze vrije dag lijken alle 20 miljoen inwoners van de hoofdstad verkoeling te zoeken aan het meer van het zomerpaleis. En dat is een volgende impressie van China. Chinezen zijn overal alomtegenwoordig. Ze zijn overal en altijd. En liefst zo dicht mogelijk bij u. Mijn woorden klinken vreselijk geagiteerd maar ik was het ook na verloop van tijd. Om te beginnen wordt je als westerling constant aangegaapt. In het begin kan je er nog mee leven en is het grappig om eens onnozel te staan zwaaien, maar ik werd er op de duur echt nijdig van. Mensen trekken constant foto's van u, en waar wij als kind naast Ronald MacDonald gingen staan voor de foto, gebeurde het hier meer dan 1 keer dat er ons een angstig kind toegeschoven werd waarna de camera's langs alle kanten flitsten. Het lijkt allemaal wel grappig maar ik kan me op die manier niet voorstellen dat ik ooit zou wonen in China. Alles wat je doet wordt opgemerkt, nooit ga je op in de massa. Daarboven komt ook nog eens dat je in winkels beschouwd wordt als wandelende bankautomaat. Schaamteloos wordt je als westerling voortdurend in het zak gezet. Chinezen kopen T-shirts voor 20 à 30Yuan (2 à 3Euro). Wanneer je als blanke naar de prijs vraagt zeggen ze schaamteloos bedragen als 300 of 400Yuan. Na veel afbieden geraak je met moeite aan 50Yuan. En je loopt de winkel buiten, wetende dat je nog altijd het dubbele hebt betaald dan wat je zou moeten betalen...

En natuurlijk zijn ze vriendelijk, natuurlijk glimlacht iedereen naar u.

En in het begin denk je 'miljaar ze zijn hier vriendelijk' en op de duur heb je door dat het allemaal fake is. Ik mag misschien niet veralgemenen want in de hotels en restaurants bijvoorbeeld gebeurd alles wel eerlijk en lijkt het vriendelijk-zijn gemeend.

Op 2 mei gaan we naar de Verboden Stad. Echt superschoon. Groots en indrukwekkend. We hebben een Noorse gids die ons vanalles verteld over de stad. Vooral vertellend over de film The Last Emperor, maakte hij ons het keizerlijke leven wat duidelijk. Wanneer we de taxi terug naar het hotel nemen worden we voor het eerst geconfronteerd met de pollutie. De lucht is volledig bruin. Ook al schijnt de zon. Op de autostrade wordt het zelfs zo eng dat we moeite hebben om te ademen. Je ademt diep in en je voelt je longen protesteren en je hapt naar meer lucht. Al snel voel je je hart als reflex sneller slaan. Vreselijk ongezond allemaal. En meer dan 20 miljoen mensen leven hierin, elke dag...

5mei-6mei

Een tweedaagse trip vanuit Peking brengt ons naar Chengde. Ongeveer 300 kilometer ten Noorden van Peking een klein provinciestadje ter grote van laat ons zeggen Aalst. Wanneer we naar Chengde rijden stoppen we na 180 kilometer aan het - voor mij - hoogtepunt van de reis. De Chinese Muur.

De Chinese muur werd gebouwd tussen 200 voor Christus en 1600 na Christus. 1800 jaar voor 6200 kilometer. Het zijn gigantische getallen en de muur is ook gigantisch. We maken een 5 uur durende wandeling over de muur. Overal waar je staat zie je de muur over de bergruggen kronkelen. Op en neer, links en rechts. Het is moeilijk te beschrijven maar ik denk dat het het schoonste is wat ik al gezien heb in mijn leven. Het is zo spectaculair hoe het als bouwwerk zich volledig plooit naar de geografie, en daarenboven ook nog eens dat het zo eindeloos lijkt. Bepaalde stukken van de muur zijn in verval. Andere stukken zijn zodanig gerestaureerd dat je weet dat er niet veel origineel van is. En het is een goede combinatie op die manier. Ook moet je op bepaalde stukken echt tegen een gigantische helling aan klauteren, op andere stukken is de muur volledig plat. Omdat we niet in het toeristische seizoen op de muur zijn, hebben we het terrein volledig voor ons alleen. Zo nu en dan komen we iemand tegen, maar bovenal hebben we het gevoel alleen op de wereld te zijn, want dat is nog zo iets fantastisch aan de muur. Hoe ver je ook kijkt, het enige wat je ziet is ongerepte natuur. Geen weg, geen brug, geen stad, geen gebouw, helemaal niets.

Uitgeput van de fysieke inspanning in 32 graden en brandende zon brengt onze bus ons naar Chengde. In Chengde bouwde een of andere gekke keizer in de 18de eeuw een paleis. Groter dan de Verboden Stad én het zomerpaleis samen. En dat is groot. Zeer groot. Ook in Chengde staat een kopie van de Budhatempel in Lhasa. En daar zijn ze trots op. Want Tibet hoort bij China. We verblijven in een supersjiek hotel waar we elk telkens 2 bedienden achter ons hebben om ons te helpen bij alles wat we nodig hebben.

7mei-9mei

Onze voorlaatste dag in Peking wordt gevuld door architectuurbezoeken. We bezoeken de Olympische site. Ook al zijn we er al zoveel met de taxi voorbijgereden, voor het eerst zien we het stadium van dichtbij. Het stadium is overweldigend, schoon zelfs. En ze mogen op Sint-Lucas beweren wat ze willen, het is goede architectuur. Wanneer men zwijgt over kostprijzen. Binnen lijkt het stadium minder groot dan verwacht. Naast het stadium staat het Olympisch zwembad. En ook dat is de moeite. Misschien wel nog schoner dan het stadium. Wanneer we terug naar de bus lopen blijkt er net een vrouw van een wolkenkrabber te zijn gesprongen vlak naast de bus. China heeft een zelfmoordcijfer waarvan men bij gebrek aan officiële cijfers vermoedt dat het een van de hoogste is ter wereld. Onze Chinese gids vertelt ons dan ook doodleuk dat de wolkenkrabber in kwestie 'the suicide building' wordt genoemd. Er is namelijk een schoon balkon bovenaan. Vlak naast het stadium en het zwembad... Schoon zicht, architecturaal verantwoorde dood... Na de olympische site bezoeken we een gebouw van Steven Holl. Net iets minder geslaagd maar daarom niet minder de moeite. Op het programma staat vervolgens het CCTV gebouw van Rem Koolhaas. Maar dit deel is afgelast. U herinnert zich vast dat een paar maanden terug een gebouw in Peking volledig afbrandde. Dat was niet het eigelijke CCTV gebouw, maar wel het aanpalende gebouw, ook van Rem Koolhaas. Door de brand is de volledige site afgesloten en zijn de pas afgewerkte gebouwen nog niet in gebruik. Het afgebrande gebouw staat er zwartgeblakerd naast. Door de brand zit een tiental toplui van CCTV (Chinese VRT) in het gevang.

Gisteren keerden we terug naar huis. Het vliegtuig bracht ons naar Parijs. En daarna naar Oslo. Oslo is ondertussen groen geworden. De zon schijnt en het is eindelijk volop lente. En ik ben content dat ik terug ben; ook al was China de max, en heb ik mij supergoed geamuseerd met mijn medestudenten.

Ah, en nog iets voor ik het vergeet. De kans bestaat dat ik volgend jaar ook een blog moet aanmaken. 4146 miles to CINCINNATI. Maar meer nieuws daarover later!

Morgen ga ik naar China

2009-04-24T19:02:00.004+02:00

Ooit was er, lang geleden, een tijd dat China op een andere planeet leek te bestaan. En als het dan toch over een plaats op aarde moest gaan, dan was het een plaats heel ver weg, waar mensen geel waren. Ongeveer rond die tijd had ik een kinderboek dat heette 'Morgen ga ik naar China'. Over Jantje die alles beu was, en naar China ging. Met de bus en een rugzak.

Morgen ga ik echt naar China. En dat is niet met de bus. Maar met een vliegtuig. Eerst naar Parijs en dan naar Beijing. Zondagochtend komen we toe rond een uur of negen. De eerste week van de trip hebben we workshops met een school in Beijing en verblijven we ook in die school. De tweede week zijn we veel vrij maar staan er toch enkele geleide bezoeken op het programma: de verboden stad, de olympische site,... Ook gaan we voor twee dagen naar de Chinese Muur. Het zullen dus twee drukke weken zijn en we zullen alles goed moeten gezien hebben. Want een mens gaat niet elke dag naar China. En dat het de max wordt, daar bestaat geen twijfel over!

Tot over twee weken! Of misschien wel eens tussendoor vanop een computer met een onbruikbaar klavier...

Belgen in Oslo

2009-04-20T19:24:00.003+02:00

Alweer een hele tijd geleden dat ik me nog eens richting deze blog wendde. Het onvermijdelijk blijkt te kloppen, vroeg of laat moeten voornemens als blogs plaats maken voor de Erasmusdrukte... Met excuses.

Vorige week was een drukke week. Vorige week vrijdag was er een deadline en tegen donderdagavond moest ik alles afhebben van maquettes en tekeningen... Dat was dus hard doorwerken, maar de beloning was zoet. Een zonnig vakantieweekend met 4 bezoekende Belgen deed het pas verzette schoolwerk vergeten. Donderdagavond kwamen Greet en Lien toe. Zij bleven bij mij slapen. Ook donderdag kwamen Sofie en Natalie in Oslo, maar zij waren eigelijk op Europamissie. Niet zozeer van het bezoekende soort dus. Lid van een of andere organisatie hadden ze een soort beurs gekregen om in Noorwegen te komen peilen naar het al dan niet bestaande Europagehalte. Zij hadden een drukke planning af te werken van interviews en meetings. Vrijdag deed ik met Greet en Lien al de toeristische trekpleisters van Oslo. Ook al vind ik het tof om alles aan iedereen te tonen, de tour blijft altijd gelijk en begint een beetje saai te worden. In de late namiddag gingen we in de zon basketten met een hele bende van school. Wat een vakantiegevoel! 's Avonds gingen we naar Joana, waar er feest was. Zaterdag gingen we naar het vikingmuseum en het nationaalmuseum. For friendships' sake waren we 's avonds nostalgisch genoeg om naar wat afleveringen Dawson's Creek te kijken. Zondag vertrokken Lien en Greet tegen twee uur, dus er was nog net tijd genoeg om een schoon kleurke te krijgen op het dak van de opera. Zondagavond nam ik ook afscheid van Sofie en Natalie die deze morgen vertrokken.

Ook al is het zeer leuk om mensen van België te zien hier, het voelt toch raar aan. Alsof België en Noorwegen voor mij zo gescheiden zijn dat het verwarrend is wanneer die twee elkaar tegenkomen door bezoekende vrienden.

Deze week heb ik een electiveweek. Dat betekent dat er geen atelier op het programma staat, maar alleen de elective die na deze week dan ook afgerond is. Voor die elective bouwen we deze week een huis, schaal 1/1... Het gaat eigelijk vooral over de houten constructie, en het resultaat zal dan ook niet veel meer zijn dan een houten skelet van een groot tuinhuis, maar het is hoe dan ook wel leuk om eens wat groter te denken dan maquetteschaal. Aangezien ik hier al 2 zagen kapot geholpen te hebben, vertik ik het om de motorzaag te gebruiken - stel u het worst-case-scenario daarvan maar eens voor... Het is al bij al dus maar een saai toekijken hoe onze leerkracht de boel aan stukken zaagt, mooi op de lijntjes die wij voor hem tekenen. Maar ook aan de saaiheid van deze week zit een finale beloning, want eindelijk is het zaterdag zover: Peking, here I come!

cabins

2009-04-13T19:33:00.002+02:00

Nu ik terug de tweede Belg in Oslo ben, en nu de familie huiswaarts is gekeerd, keer ik terug naar de schoolse routine. Morgen heb ik een paper in te leveren, een presentatie te performen, en vrijdag hoor ik voor mijn atelierproject een hele hoop dingen af te hebben.

Vandaag was het Paasmaandag, en iedereen blijkt nog in vakantiestemming. De winkels zijn al een dag of vier toe - Pasen is a big deal, hier in Noorwegen. Dat zorgt er dan weer voor dat ook onze school quasi volledig verlaten is, behalve dan op een paar zielige erasmussers na. Grote voordeel is dan weer dat we bij de afwezigheid van de meeste studenten, onze muziek zonder koptelefoon kunnen laten spelen en de sfeer het werk wel positief beïnvloedt. Vandaag regende het jammer genoeg, maar ach, ik mag niet klagen, want dit is de eerste keer regen sinds ik hier in Oslo ben.

Na een week lang Noorse landschappen aanschouwd te hebben begint er mij een bizar feit duidelijk te worden. Norwegen is naast groot, ook zowaar volledig volgebouwd. Overal, geen berg is er te klein of te groot voor, staan er huizen. Huizen zo dacht ik, voor ik de juiste terminologie onder de knie had. Want die huizen zijn cabins. En cabins zijn in se blokhutten. Het blijkt dat alle Noren a cabin in the woods hebben. Cabins die liefst zo onbereikbaar mogelijk zijn: aan de afgrond van een fjord, in een wegenloos stuk woestenij of op een semi-onbewoond eiland. Het lijkt dan ook de regel dat men slechts van cabin kan spreken wanneer men het bouwwerk slechts kan bereiken volgens de regel van minimaal 2 bewegingen. Boot waarna auto bijvoorbeeld. Zo vertelt Theresa mij dat haar cabin per auto 2 uur van Oslo ligt, maar dan moet je nog een klein uur stappen want... er is geen weg verder. Ik zeg ook Theresa 'haar' cabin, want dat lijkt het tweede deel van de traditie. Noren worden geboren met een cabin. En als er geen is, dan bouwen ze die. Theresa is 25 en heeft haar eigen blokhut. Ook haar zus heeft een eigen blokhut. En haar ouders ook. En het idee van de blokhut gaat nog verder want het blijkt zowaar the understatement of the century, voorwaar Theresa's blokhut 2 slaapkamers en een sauna blijkt te hebben.

Dit maakt dat Noorwegen een vrij gemakkelijke stedenbouwkundige wetgeving heeft. Het lijkt erop dat er in principe overal gebouwd mag worden. Wat er in realiteit op neer komt dat je bouwt op een plaats waarvan je zelf denkt dat de bereikbaarheid aanvaardbaar is. En zoals ik reeds zei, Noren hebben er blijkbaar veel voor over om het gevoel van 'ongerepte' natuur te hebben. Het gevoel van vier uur verwijderd van beschaving te zitten, trekt me niet echt aan. Maar anderen vinden het dan weer zeer aantrekkelijk. Erica - een mede-erasmusser van Italië - droomt ervan om over twintig jaar, wanneer ze wereldberoemd is na één enkel architecturaal ontwerp, te gaan retraiten in a cabin hoog boven de poolcirkel, zo ergens rond Trømso. Tenzij ze een heliplatform heeft, denk ik niet dat ik haar ga bezoeken...

moving on north, moving on south

2009-04-08T21:14:00.007+02:00

Enkele dagen geleden vertrok ik op een grootse rondreis door Noorwegen. Maandagochtend nam ik de trein met mijn ouders en mijn zus vanuit Oslo naar Trondheim. Trondheim ligt een vierhonderdtal kilometer ten noorden van Oslo en is uiteindelijk maar een klein stadje. Op de treinreis werd het me voor de eerste keer duidelijk: Noorwegen is een dunbevolkt land. Weinig huizen, hier en daar wat boerderijen, en voor de rest sneeuw, bergen, rivieren en ravijnen. In een gids las ik dat toen de treinverbindingen hier in Noorwegen nog niet uitgevonden waren het vijf maanden duurde voor een brief van Trondheim naar Oslo geraakte... Onze treinrit duurde zeven uur, en dat was anders ook lang genoeg. Trondheim ligt aan de zee en dat zorgt ervoor dat het klimaat er een stuk zachter is dan in Oslo. Voor de doordenkers: Oslo ligt ook aan de zee, maar dan aan de Oslofjord die toch een hele eind landinwaarts reikt ten opzichte van de eigelijke zee. Na één nacht in Trondheim namen we de boot naar Bergen. Die zeereis is een van dé toeristische attracties in Noorwegen. Omdat het land zo groot is was het lang lang geleden de belangrijkste manier om het land samen te houden. Van Kirkines in het uiterste noorden tot Bergen 1500 kilometer lager reist een boot in zes dagen op en af, en ook nu nog wordt deze boot naast passagiervervoer gebruikt als post- en goederenboot. Deboot stopt op een tiental plaatsen waaronder ook Trondheim. De reis van Trondheim naar Bergen duurt 29 uur en we overnachten dus één keer in een fantastische kajuit met, oh-jawel, een raampje. De zeereis verloopt stukken beter dan naar Kopenhagen twee weken geleden. Meer nog, de zee is zo kalm dat we enkel bij het aanmeren in een van de vele stadjes iets voelen van de boot. De kust van Noorwegen is prachtig, overal eilanden, rotsen en in de verte altijd besneeuwde bergen. Deze namiddag kwamen we aan in Bergen. De stad lijkt op het eerste zicht een stuk mooier dan Oslo. Het beroemde beeld van Bergen met de houten huisjes is ook in het echt zo schoon als op foto. Morgen nemen we de boot en varen we op fjordexpeditie, en de dag erna, na nog een overnachting in Bergen, nemen we de trein terug naar Oslo. Ik ben bijzonder blij dat ik na twee maanden Noorwegen eindelijk wat meer te zien krijg dan alleen de hoofdstad.

(fotos van linksboven volgens de klok: Trondheim, de zee, een grote rots in de zee, Bergen, de zee, het dek)

over rode duivels en thuiskomende ouders

2009-04-03T19:26:00.002+02:00

Deze week overheerst een bizar zomergevoel. Niet zo geheel bizar als je weet dat de zon hier de hele tijd schijnt. Toch wijt ik het aan Spanje vorige week.

Gisterenavond werd de verjaardag van Alex gevierd. Sinds Alex het nogal heeft voor tafelvoetbal had hij zelf een reuze champions league tornooi voorbereid. Nergens een betere plaats om patriottisch uit de hoek te komen dan op Erasmus. Loïc en ik hadden ons dus uitermate goed voorbereid. Nu moet het gezegd zijn dat real-life voetbal misschien niet mijn beste kwaliteit is, de controle over een elftal in plastic kan ik des te meer aan. Als enigen met een zeker gevoel voor overgave hadden Loïc en ik ons laten gaan, en vestimentair correct speelden we in rode tenue. We wonnen 2 matchen, tegen respectievelijk Portugal en Italië, maar lagen daarna jammerlijk uit het tornooi door toedoen van het Noorse dertiental. Onze score, zo moet gezegd, was bij verlies 9-10. Uiteindelijk kwam een internationaal team met zowel Portugese als Italiaanse roots als winnaar uit de competitie. Toevallig de twee landen die we in de eerste ronde hadden verslagen... We mogen ons misschien toch een beetje winnaar voelen. Meer dan de echte rode duivels in ieder geval...

Morgen begint de paasvakantie. Morgen komt de familie op bezoek. Dit weekend verblijven ze hier in Oslo, en volgende week gaan we met de trein naar Trondheim, met de boot naar Bergen, en dan terug met de trein naar Oslo. Ook al zal ik wel blij zijn ze terug te zien, het voelt wat raar. We kennen allemaal het gevoel wanneer je het huis voor u alleen hebt met op reis zijnde ouders. Vandaag voelt net als de dag voor ze terugkomen... Bizar wel, aangezien Oslo mijn terrein is, en niet het hunne. Dat moet duidelijk gesteld worden... Want wanneer moeders voor de dag komen met opmerkingen over levenswijzes, dan moet een mens zich weten te wapenen. OSLO IS MINE! Handdoeken op de grond, ongestofzuigd tapijt, een onafgewassen bord; deal with it! Of misschien moet ik morgen toch eens opruimen? Of stofzuigen? Misschien ook eens afwassen...

as days go by²

2009-03-31T22:13:00.012+02:00

Spanje zit er op. Spanje was fantastisch. Zo leuk zelfs dat het echt wel hard aanpassen is hier in Oslo na amper 5 dagen zon en jas-loos weer.

eergisterengisterengisteren

Naar de zee gegaan. De zee betekende wel haven en geen strand, maar dat was niet erg, want het was nog net iets te koud om te zwemmen. Dat belette ons niet te profiteren van de zon en de aangename temperaturen op een terrasje. Tegen de valavond met de auto naar Bilbao gereden. We reden met een zwarte golf met Franse plaque, geleend van Marta's roommate die in Shangai zit. Alleen decapotable had mij nog een groter the O.C. gevoel kunnen geven. Ik ging naar de kapper. En geheel in stijl werd ik op die manier klaargestoomd voor ons avondje uit. De 'Fever'; dat is de naam van de Bilbaoiaanse Culture Club. Een mens heeft connecties, of hij heeft ze niet. Wij hebben ze, en daarmee gratis ingang. Tegen half vier uur rijden we, slingerend tussen bergflank en ravijn, na ne meer dan geslaagden avond terug naar Gernika.

eergisterengisteren

Oslo heeft winkels. Dat wel. Maar het zijn dure winkels. Dus wanneer Bilbao nog spreekt van solden, is er natuurlijk geen houden aan. Nog binnen de perken laten we ons gaan. Tegen 10uur keren we terug naar Gernika. Daar kijken we naar een film. The Duchess, met Keira Knightley. Ze moet veel wenen. Dat versta ik wel. Het verhaal is nogal triestig. Ook Marta slaat dus maar aan het blijten.

eergisteren

Ten zuiden van Gernika ligt Vitoria. Een stadje met een schoon museum voor moderne kunst. Met ons golfke rijden we naar daar. Halverwege rijden we bijna verloren wanneer we op zoek naar een picnicplaats uitkomen op het erf van nen echte Bask met een potske. Hij spreekt Engels, gebaard dat hij geen Spaans wil horen, dus ik denk ETA. Hij is echter zeer vriendelijk en geeft ons een basiswoordenschat Baskisch mee.

Na het museum bezoeken we de stad. Vitoria is mooi. Zeer schoon. En ze hebben daar ook een speeltuin. Soms moet een mens eens vergeten dat hij al te oud is voor dergelijke dingen. Tegen vijf uur rijden we terug naar Gernika waar Marta's ouders met naar-zomeruur-omgezette-uurwerken onverwacht vroeg opdagen... We rijden samen naar Bilbao om te eten.

gisteren

Gisterenmorgen nam ik afscheid van Marta en ging ik met haar ouders naar Bilbao. Daar genoot ik nog wat van de zon die ik hier in Oslo wel zie maar niet zozeer in dezelfde temperaturen. Tegen vier uur reden we naar de luchthaven. En dan is het wachten geblazen. Lufthansa bewijst zich wederom niet zo stipt. Op het vliegtuig blijk ik in business class te zitten. Daar moet een mens van genieten. Naast mij zit een zakenman. Omdat hij nogal doelloos kringetjes zit te trekken rond vergaderingen, besluit ik sociaal te zijn. De hele vlucht praat ik met hem. Hij is CEO van een bedrijf dat componenten maakt voor werktuigen. Vanaf nu denk ik altijd aan hem als ik een boormachine vasthou. Hij is ook geïnteresseerd in architectuur. Hij heeft 4 kinderen. En de tweede oudste gaat volgend jaar een jaar naar New Jersey studeren. Ik weet alles van hem, behalve zijn naam. Hij zag er wel een Rolf uit, daarom herinner ik mij hem graag als Rolf.

In Frankfurt moeten we weer lang wachten voor het vliegtuig. Er is een computerpanne. Een uur te laat stijgen we op. Naast mij zit een mottig koppel. Allesbehalve zo vriendelijk als Rolf. Maar ook nu ben ik joviaal. Ze komen net van Marbella zo blijkt. Zij werkt voor IBM. Hij is crisismanager. Ze zijn jong, 24, en verliefd. Klef. Wanneer ik toekom in Oslo blijkt de laatste trein bijna te vertrekken, ik loop voor mijn leven en haal het net. In het centrum blijken er geen bussen meer te zijn voor mij. Achteraf gezien bijzonder surrealistisch, geraak ik aan de praat met twee Duitsers en een zatte Noorse vrouw. Met hen deel ik een taxi tot aan mijn voordeur. Handig.

vandaag

Vandaag ging ik naar school. Ik was blij om iedereen terug te zien, en zij mij. Ik werkte de hele dag in de workshop. Daarnet ging ik naar de Noorse les. De routine zal me wel snel terug inhalen.

OsloDüsseldorfBilbaoGernika

2009-03-27T10:26:00.004+01:00

Gisteren was een dag van gehate turbulenties, luchthavens, eindeloos wachten, en dan uiteindelijk ook wel genieten van de Spaanse zon. Ik nam om half tien het vliegtuig naar Düsseldorf. In de luchthaven van Oslo verschenen er newsfeeds over bommen in Baskenland... Vrolijk. Mijn trip werd georganiseerd door Lufthansa. Ik dacht dat Duitsers bijzonder punctueel waren, maar mijn vertrouwen bleek ongegrond want met een halfuur vertraging vertrokken we in Oslo, wat er dan weer voor zorgde dat ik in Düsseldorf maar 10 minuten had om van gate te veranderen... Ik liep voor mijn leven en haalde het dan ook. Het punctuele van de Duitsers was misschien wat afwezig maar efficiënt bleken ze wel te zijn toen ik in Bilbao wonder boven wonder mijn valies zag, waarvan ik wel vermoedde dat ze in Düsseldorf zou zijn achtergebleven. Maar dat was pas na een vreselijk turbulente vlucht. Sinds het vliegincident in Amerika laatste zomer, heb ik het allesbehalve voor vliegen, niet dat ik ervoor zo hard van genoot, maar goed. Bijzonder gestresseerd en allesbehalve op mijn gemak nam ik dan ook mijn toevlucht tot de Lufthansa kwaliteitsênquete om mijn gedachten van het vlieggebeuren te nemen. Dat belooft voor het 12 uur durende vliegtuig naar Peking...

Na mijn aankomst in Bilbao had ik bijna 5 uur te doden, want Marta was aan het werk en kon mij pas tegen kwart na zeven komen ophalen. Ik deed denk ik alles op een halve dag wat ik hier twee jaar geleden op vijf dagen tijd gedaan heb. Er is nog niet veel veranderd.

Tegen kwart na zeven ging ik naar de opera en oh-ja-hoor daar stond Marta! Superleuk om elkaar terug te zien, en even wennen om terug Nederlands te spreken. Na eten in Bilbao gingen we naar Gernika, waar haar appartement is. Ik zag haar huisgenoten, die voor de rest van het weekend weg zijn. Van Jon mogen we de auto lenen, dus morgen of overmorgen zullen we wel eens nen roadtrip doen! Zo, tot zover het Spaanse verslag.

take a holiday in Spain

2009-03-25T18:53:00.003+01:00

Vandaag ging ik naar school en had een gesprek met mijn elective-course-prof. Het is de man waarvoor ik een paper moet schrijven. De paper die 8000-12000 woorden lang moest zijn... Nu blijkt dat het een misverstand is en dat het 8000-12000 tekens langs moet zijn. Wie heeft daar nu al van gehoord? Paperkwantiteiten in tekens? Het is ook niet verwonderlijk dat diezelfde prof met zijn bedenkelijke academische kwaliteiten, zichzelf nogal moeilijk weet uit te drukken in het Engels. Zo probeert hij mij met handen en voeten uit te leggen dat hout constructies kunnen krimpen door vochttoetreding. Wanneer hij het woord voor krimpen maar niet lijkt te vinden, sta ik hem hulpvaardig bij. Jammerlijk genoeg interpreteert hij een niet aanwezige lapsus en moet ik mij een half uur lang inhouden terwijl hij wel drie keer per zijn het bizarre werkwoord 'shrimping' gebruikt...

Twee dagen Oslo, and I'm running off again. Morgen vertrek ik voor vijf dagen naar Bilbao. Kwestie van wat vriendschapsschade in te halen. Ik hoor dus een valies te pakken. Maar wat neemt een mens mee naar Spanje als al de vestimentaire mogelijkheden zich richten naar het Noorse klimaat? Ik doe dus hard mijn best om mij voor te bereiden op 19 graden meer dan mijn Oslo'se ervaring. BBC weather forecast voorspelt jammerlijk regen op zaterdag... Maar ach, wat kan mij het schelen, als ik maar even kan ontsnappen aan Oslo.

København

2009-03-23T15:06:00.007+01:00

Ik ben pas wakker na een druk en tof weekend. En er is bijzonder veel gebeurd, dus kan ik maar beter van start gaan met een beknopte beschrijving van de gebeurtenissen.

Vrijdagavond.

Christelle organiseert een etentje. En het is weer op zijn Frans: perfect. Ik versta het gewoon echt niet hoe ze erin slagen zo'n lekkere dingen te maken in de primitieve omgeving van keukens zonder al te veel tools. Mijn aandeel in het culinaire aspect van de avond was ook aanwezig. Met Léa maakte ik profiterolles. Een beetje teveel eieren en een beetje te weinig suiker, maar echt wel lekker. Tegen één uur ging ik doodmoe naar huis, en ik versta het dan ook niet zo goed waarom ik tegen 3 uur nog niet sliep.

Zaterdag.

Zaterdagochtend was het wafelenbak! Tegen negen uur kwam Léa mij helpen met beslag te maken, en tegen elf uur waren we met een 20-tal ontbijters. Met twee wafelijzers en een derde meer beslag was er voor iedereen genoeg en ging ik het ook wat sneller vooruit in vergelijking met vorige keer.

Tegen één uur vertrok iedereen, want tegen 3 uur moesten we allen tegaar klaar staan aan de bushalte voor onze Copenhagentrip. Een rugzak met niet veel meer dan wat ondergoed, deo, tshirt en fototoestel; veel meer heeft men niet nodig om een weekend in Denemarken door te brengen. Onze boot noemde de Pearl of Scandinavia. Onze boot was groot. Maar echt groot. En ons cabine was klein. Maar echt klein. Maar veel meer dan dat hadden we niet verwacht. Na nen drop-off van onze spullen was het tijd voor afvaart met zicht op Oslo in de zon. Dit is lente in Oslo: 8 graden, koude wind, en hier en daar resten van sneeuw, maar met zonnebril en in vlakke zon bijzonder aangenaam.

De boot naar Copenhagen wordt de loveboat genoemd. En voor de echte zieligaards de alcoholboat. Aangezien we onze verworven vriendschappen niet in het gedrang willen brengen is het voor erasmussers als ons de alcoholboat. Met 4 bars, 5 restaurants en nen taxfreeshop aan boord, is het dan ook niet zo moeilijk goed zat te geraken. Als je daarenboven al tegen vier uur op nen boot zit, dan is de kans groot dat je tegen zeven niet echt meer kunt uitmaken of het schip nu zo hard beweegt of het allemaal in je hoofd zit. Bijzonder welkome toestand dus, want ik heb het niet zo voor schepen. Tegen één uur gingen we allemaal slapen.

Zondag.

Kater oh kater. Maar het kon in mijn overtuiging veel erger gezien de toestand de avond ervoor. Een Deense intercom maakte er ons onverstaanbaar op attent dat we tegen 9 uur zouden aanmeren in Copenhagen.

Copenhagen is een stad naar mijn hart. Ik denk zelfs dat ik het meer voor Copenhagen heb dan voor Oslo. En met maar 6 uur in deze stad moest er haast achter het programma gezet worden. Al snel splitste onze groep zich op tussen de ambitieuzen en de 'ik-trek-een-foto-van-alles-wat-ik-zie'. Uiteraard zit ik in groep 1. We beklommen een toren in het centrum om een overzicht te krijgen van de stad, we gingen naar het Deens designinstituut, we gingen naar de nieuwe bibliotheek, het stadhuis, het Deens architectuurinstituut, de nieuwe afschuwelijke opera, het nieuwe fantastische theater, en tot slot ontbrak ook een bezoek aan de zeemeermin niet. Terwijl iedereen aan het crashen was en zichzelf voortsleepte, vertoonden Loïc en ik de bijzonder actieve symptomen van een post-hangover. De fotos van human tetris en onze andere onnozele ideeën zullen ongetwijfeld in de komende dagen getagged worden op facebook.

Tegen vier uur waren we terug op de boot. En onnozelaar als ik ben zei ik wel tien keer dat ik toch zo van die boot hield. Little did I know, dat de Pearl die nacht temidden van een storm een poging tot Titanic the sequal zou ondernemen. De storm was vreselijk. Het schip kraakte langs alle kanten en in de gangen lag er kots langs alle kanten (BAH!). Om dat laatste binnen de perken te houden hingen er overal kotszakjes, en deelden de immer standvastige en glimlachende crew pillen uit. Maar dat baatte allemaal niet zo veel, want daar waar Skaggerak Kattegat wordt, daar hebben ze volgens mij Pirates of the Carribean gefilmd. Onze Pearl hield evenwel kranig stand, en nadat ik twee uur misselijk doorbracht op het upper-deck geraakte ik in de kajuit dan toch in slaap. Tegen negen uur meerden we - allemaal een beetje evenwichtsgestoord - aan in een zonovergoten Oslo.

nuja ik ben gewoon heel erg grappig

2009-03-20T13:25:00.003+01:00

Ik kijk met een half oog naar een aflevering Phara terwijl ik dit bericht schrijf. Er zit een Nederlandse vrouw in het panel. Schaamteloos stelt ze zichzelf voor als 'nuja ik ben gewoon heel erg grappig'. Een dergelijke vorm van gepretendeerde zelfkennis maakt mij zenuwachtig, en het lijkt mij dan ook typisch Hollands.

Het doet mij denken aan vorig jaar rond deze tijd. Alvorens Sint Lucas ons - Erasmussers - de volledige toestemming gaf om te gaan naar het land van onze verwachting werden we ontboden bij een vierkoppige jury die peilde naar onze integriteit. In die jury zat een man. Een man die ik erna nooit meer zag, met bruin haar en een bril, en het was die man die zei dat de Noren de Hollanders van het Noorden zijn. Als ze dus al gelijkenis vertonen met de Hollandse vrouw, ik ben blij dat ik het niet versta.

Dinsdag was het Saint Patricksday. En met twee Ieren - Joe en Eimaer - in het gezelschap was dat aanleiding genoeg om feest te vieren. Op Joe's appartement aten we Iers. Dit betekende stew en scones als dessert. Superlekker. We kregen allemaal een Ierse naam, en aangezien de mijne onuitspreekbaar was, bleven mensen gewoon Timmy zeggen. Want ja hoor, Tim is Timmy geworden. En daar ben ik niet over te spreken. Echt niet. Het is misschien ook niet zo verwonderlijk dat het de schuld is van de vuile Waal, dat ze mij hier allemaal zo noemen. Voor de creatievelingen onder de lezers: heb je een idee hoe je Loïc kan ombuigen tot iets gênant, laat het mij weten.

Tegen elf uur was er vuurwerk. En ook al werd het vlakbij afgeschoten, er stond een gebouw in de weg om veel meer dan rookontwikkeling te aanschouwen. 'Bomb the bloody building, it's probably the British!' schreeuwde Eimaer. Echte Ieren hebben het niet zo begrepen op Groot-Brittanië.

De laatste dagen is het hier bijzonder goed weer. Dus positieve berichtgeving over de 'hittegolf' die België momenteel blijkt te teisteren kan me niets meer schelen. En ook al weet ik dat het daar warmer is, ik ben bijzonder gelukkig met zon en 8 graden. Ik hoop dat het zondag ook mooi weer is in Copenhagen.

Ondertussen schrijf ik al twee dagen aan een paper. Een paper waarin ik Noorse houtbouw vergelijk met Amerikaanse houtbouw die haar oorsprong heeft in de traditie die de Scandinavische immigranten in de 17de eeuw naar Amerika brachten. Ik moet tussen de 8000 en de 12000 woorden hebben. Ik heb er 2000 en zit aan het einde van mijn Latijn. Niet verwonderlijk, aangezien er maar 1 boek in het Engels is, en internetbronnen onbestaand blijken... Ze zouden een nieuwe regel moeten invoeren. Iets als 'één afbeelding = 500 woorden'. Dat lijkt mij wel aanvaardbaar.

Sorry dat mijn berichten zo saai zijn de laatste tijd. Nuja ik ben gewoon niet zo heel erg grappig.

boeren buiten

2009-03-17T01:13:00.006+01:00

Vandaag had ik een presentatie. Die was gepland voor deze namiddag. Maar door een paar verachtelijke Noren die het blijkbaar niet tot hun plicht rekenen de wet van alfabetische volgorde te respecteren, moest ik als allereerste voor de dag komen. Dat betekende dat ik uiteraard halfslaperig en zonder de correcte mentale voorbereiding, ten tonele verscheen. Het resultaat was dan ook een presentatie die voor mezelf bij momenten onbegrijpelijk was, laat staan voor mijn publiek. De vragen van mijn proffen waren dan ook jammerlijk gefundeerd op mijn incorrecte opvoering. Al bij al wist ik de schade te beperken, maar een ontgoocheld gevoel achtervolgt mij toch. Een gevoel waarbij wraak op het gezelschap van drie Noren dat haar plichtsbesef liet varen, niet uit te sluiten valt.

Maar dit zou voorwaar geen Erasmus heten, mocht er aan donkere gebeurtenissen geen überspannende keerzijde hangen. Nu zondag ga ik namelijk naar... Copenhagen! Voor 20 euro vaar je van Oslo naar Copenhagen en terug. Om vijf uur in de namiddag inschepen, en toekomen om 9 uur 's morgen. En dat met een kajuit voor twee personen zelfs! Dat wordt dus een groot feest!

Het is ondertussen twee uur 's nachts, en ik lees het VRTnieuws. Hoe verder ik me van huis bevind, hoe meer ik me interesseer voor de onbeduidendheid van het Belgische nieuws. Fortiscommissies, IJslandse banken en awards voor Dana Winner. Ik volg het waarlijk allemaal op de voet. Maar waar de 788 mijl me tot dit onbekend niveau van maatschappelijke betrokkenheid tilt, doet het fenomeen zich voor in een verwarrende tweeledigheid. Economie, politiek en media&cultuur, dat zeker. Maar een nooit tevoren ervaren drang drijft mij zelfs naar sporza.be. Nu moet ik met duidelijkheid stellen dat ik het nooit gehad heb voor dit twijfelachtig VRT-product, noch voor haar mistroostig logo inclusief onverteerbare presentatoren. Het raakt mijzelf dan ook met verwondering dat er zich wel degelijk feiten, gebeurtenissen voordoen die zichzelf aan de onbegrijpelijkheid van mijn eigen voorkeuren opdringen en ervoor zorgen dat ik al mijn vooroordelen overboord gooi om er uitgelaten de - daarom niet minder inspiratieloze - verslaggeving op na te slaan. Ingewijden in het saaie Sporzagroen vermoeden wellicht wel waar ik naar toe ga, en lezen ontegensprekelijk de kleuren zwart, blauw en wit tussen de regels. Voor de wereldvreemden en afvalligen van de Gentse trots, dringt een korte uiteenzetting van de ondubbelzinnige feiten zich op. Gisteren - men leze zondag - was een historische dag. Gisteren, vrienden, heeft onze Gentse trots, wat mij betreft de enige waardigen voor het heilige gras, eindelijk volkomen zege gevierd. Want gisteren, vrienden, heeft de Gantoise de vuile boerkes van een Bruggelingen nen bok op ulder muil gegeven. En dat is wat ze verdienen.

En dàt, dat is de enige echte waarheid.

as days go by

2009-03-13T12:08:00.003+01:00

Ik post dit bericht in een dood moment op school. Ik staar me de laatste dagen blind op mijn maquettes en tekeningen. En ook al voelt het werk een stuk plezieriger aan dan atelierwerk in België; een mens kan het al eens beu worden. Maandag heb ik opnieuw een evaluatie van de stand van zaken... Ik moest normaal gezien presenteren woensdag de 25ste, maar omdat ik de 26ste naar Spanje vertrek wou ik graag wisselen met iemand van de eerste presentatieweek. Ik doe het mezelf dus wel aan als ik straks omver val van de stress. Ik ga in ieder geval dit weekend nog goed veel mogen werken op school.

Deze middag ga ik gaan skiën, want ontspanning, daar heeft een mens ook nood aan. Deze week had wederom een paar hoogtepunten in de vorm van vreetfestijnen. Op dinsdag het verjaardagsfeestje van Erica, waar ik dessert voor maakte in de vorm van brownies, chocoladetaart en meringue met aardbeien. Woensdag was hoofdstuk twee in het croissantverhaal. En deze keer waren ze perfect! En gisteren? Gisteren hadden we allemaal een indigestie...

Oh, en voor ik afsluit moet ik nog vertellen van een nieuw idee van Eneko en mij. Omdat we hier nu al allemaal kunnen beginnen bleiten bij de gedachte aan het einde van het Erasmusverhaal hebben we besloten dat we dringend aan een vorm van naslagwerk moeten beginnen. Het plan is dus om een film te maken met alle Erasmussers. En met een bende van rond de 30 verspreid over de twee belangrijkste studentenhomes, Bjolsen en Pilestredet; leek het ons niet onmogelijk om dit om te zetten in een, zij het gemoderniseerde versie, van... bijvoorbeeld... Montagues en Capulettes? En ja hoor, ze zijn allemaal bijzonder enthousiast bij het horen van ons idee!

les petits Belges

2009-03-09T18:03:00.007+01:00

Zaterdag was een Belgendag. Langverwacht, hooggespannen en onder kritisch toezicht kwam het er dan eindelijk van, het Belgische etentje. Tegen drie uur al trok ik naar Loïc, die een hele eind verder woont dan ik, om aan ons feestmaal te beginnen. Op het menu: haché Parmentier en wafels. Na vijf kilo patatten te schillen begonnen we aan het wafelbeslag. Omdat we een man of 20 verwachten verdubbelden we de hoeveelheden. Tegen 8 uur kwam iedereen toe en we begonnen direct te eten. Het hoofdgerecht werd supergoed onthaald, en het imago van België werd dan toch half gered - terwijl Loïc krampachtige pogingen ondernam om met feiten over de Witte Mars aan te tonen dat de Belgische publieke opinie Dutroux wel degelijk veroordeelt... Stomme Ieren... Na het hoofdgerecht was het de buurt aan de wafels; mijn deel van de deal. Zoals ik eerder al schreef, heeft mijn kookkunst het een beetje laten afweten. Dus iedereen was gretig aan het uitkijken naar een nieuwe episode in mijn reeks van beschamend keukenafgangen. Maar nee hoor! De wafels waren echt fantastisch! Als in: krokant en slap tegelijk. Doe het mij maar na! Er waren er amper genoeg voor iedereen en ik heb het recept ondertussen al moeten doorgeven aan drie mensen.

Gisteren was het rematch. Caroline en Léa organiseerden een countryside etentje. Dit weekend was voor de françaises, Loïc en mij, een duidelijke België - Frankrijk match. Dus hoogmoed had mij op facebook al laten aankondigen dat er niets nog een indruk op mij kon maken na de Belgische overwinning van zaterdag. Little did I know... Countryside betekent in dit ijzig klimaat een vichylaken op de vloer van Carolines appartement. Countryside betekent hier ook massaal veel hapjes, 3 quiches, 3 gratins dauphinois, 3 verschillende salades en als dessert 2 charlottes en een tarte tatin... Paul Bocuse vs. Peter Goossens; duidelijk 1-0. Léa zag uiteraard de nood om ons nog eens publiekelijk te verwerpen tot les petits Belges, maar het kon ons niet zoveel schelen; wij kunnen tenminste Engels praten, de trut.

shwoop shwoop shwoop

2009-03-07T14:45:00.006+01:00

Gisteren was het skiën skiën en nog eens skiën. Na een stuk of drie onfortuinlijke uitschuivers - op de zwarte piste weliswaar - had ik de techniek terug onder de knie. Tryvann telt 1 lange zwarte piste, 2 groene, 2 rode en 2 blauwe. Niet zo heel groot dus, maar net groot genoeg voor een dag. We vertrokken met vier naar Tryvann, maar uiteindelijk bleken er zeer veel van school te zijn. Francesco, Anabelle, Alex, Cristina, Stefano, Eneko, Sarah, Ulf, Loïc en Pedro. Op vrijdag ski je aan studententarief. Je ski's huren en je skipas kosten dan alles samen een 300 kronen. Je kan skiën van 10 tot 5 of van 3 tot 10 zoals wij deden. Met zicht op Oslo by night is het echt wel een bijzondere ervaring. De sneeuw boven op Tryvann is van goede kwaliteit, maar beneden de zwarte piste begint het te smelten wat het wel lastig maakt.

Vandaag heb ik langs alle kanten spierpijn, maar dat is vast al lang voorbij tegen volgende vrijdag!

Trilogie

2009-03-06T00:17:00.011+01:00

Preface: Ik heb mijn blog de laatste dagen een beetje verwaarloosd, toch in vergelijking met het intensieve posten van de afgelopen weken, dus ik hoor terug wat faits-divers wereldkundig te maken. Met mijn excuses aan de no-lives die ongetwijfeld gevloekt hebben op mijn absentie de laatste dagen... :)

Deel I: Zoals ik in mijn laatste blogbericht meldde, had ik het plan opgevat om met Eneko en Francesco een broodplan op poten te stellen. Nu heb ik via verschillende kanalen opgevangen dat de verwachtingen daarvan tot in België vrij hoog gespannen waren... Het is dan ook met de grootste droefheid en een gevoel van nederlaag dat ik moet meedelen dat het plan ietwat mislukt is... Zoals ik schreef was het de bedoeling olijfbrood, chocoladebrood en croissants te maken. Het is in dezelfde volgorde dat je de resultaten kan rangschikken van afschuwelijk tot levensbedreigend. Hilariteit alom uiteraard en sinds ik voor de recepten had gezorgd droeg ik natuurlijk alle schuld. Naast finances en supplies, ben ik nu ook de scapegoat van ons bedrijf. Recipes af natuurlijk.

Maar if the mountain doesn't want to come to Mohammed, Mohammed should go to the mountain, is onze nieuwe leuze geworden. Plannen voor croissants de sequel, tomatenbrood en mangobrood liggen dan ook op tafel...

Deel II: Zaterdag is het eindelijk zover! België boven! Loïc en ik organiseren een ware Belgenavond, ook al bestaan er na de schamele broodaanzet nogal twijfels over mijn aandeel in het culinaire gebeuren van deze avond. Ik heb de recepten voor waterzooi en wafels (lees: Gent en Luik, lees: Tim en Loïc) in handen, maar ik besef dat ik me geen tweede uitschuiver kan veroorloven. Zeker niet na al de superlekkere Spaanse, Italiaanse en Franse avonden. Nu de Belgische delegatie hier in Oslo met mijn komst verdubbeld is, voel ik dan ook welk belang mijn aanwezigheid heeft voor het imago, de trots en het gezicht van België. Ofte, Crembo - de Norway edition... Een Belgenavond die uitdraait op een ordinair pizzagebeuren is dan ook een niet onoverkomelijk noodplan.

Deel III: Morgen is het skitijd! Ook al is het een hele tijd geleden en hoor ik dat door de weersomstandigheiden de pistes er barslecht bij liggen, zie ik het als een plicht om - in het land van olympische winterwinnaars - mijzelf toch eens wederom op de latten te wagen. Geen CCC (cross-country-crap) maar wel down-hill, want vlak buiten Oslo ligt er een semi-skigebied met een ietwat bedenkelijke serie pistes; maar daarom niet zonder een voldoende winterpretpotentieel. En aangezien ik nog steeds niet echt pret beleefd heb aan het sneeuwwonder, wordt het wel eens tijd dat ik de pret ga gaan opzoeken. Mohammed and his mountain...

Epiloog: Dat er hier veel sneeuw ligt, dat moet denk ik geen verduidelijking meer na de vele opmerkingen die ik erover gemaakt heb de afgelopen dagen en weken. Maar nu ik op de site van de VRT een bericht vind over de Noorse sneeuwproblematiek, moet ik het toch nog eens herhalen. Klik voor het fragment.

StarWarsBread™

2009-03-02T18:25:00.004+01:00

Na al het gezaag over financiële ravages in de portemonnee van de doorsnee Oslo-Erasmus-student, is het tijd voor actie. Met de nodige ondernemingszin, een overdreven portie humor en onder invloed van voldoende wijn die voor de gelegenheid overgevlogen werd van Parijs (de studenten die naar Parijs gingen als studietrip zijn net terug) hebben Francesco, Eneko en ik besloten om over te gaan tot handelen. Want - en let nu goed op - we hebben het gat in de Noorse markt gevonden! Degelijk brood! Onder invloed van de Fransen is dat 'degelijk Frans brood' geworden. Het plan is even onnozel, onuitvoerbaar, onrealistisch en absurd als het klinkt, maar het komt erop neer dat we met ons drieën vanaf vanavond brood beginnen maken tot we er bij neervallen (lees: tot we rijk zijn). Het brood kost hier 3 euro in de supermarkt, wij maken brood voor 1 euro, rekenen 2,5 euro, en worden dus met andere woorden binnen de kortste keren rijk. Vanavond is het proef-avond bij Eneko. Als in: we hebben croissants gemaakt, olijfbrood, briochebrood, en chocoladebrood. Bijna alle Erasmussers komen, dus dat wordt kassa kassa! Aangezien Francesco productontwikkeling studeert, is hij verantwoordelijk voor PR en marketing; Eneko wil alleen kneden aangezien hij vindt dat met het aanreiken van het idee al genoeg gedaan heeft; en ik hoor inkopen en financiën te doen. Ik hoop dus dat we goede vrienden blijven - wat moeilijk zal worden, want Francesco *djeezes* kwam al af met belachelijke ideeën als StarWarsBread 'you don't cut it with a lightsaber, because it's... FRESH'

Ach ach, het zijn vrolijke tijden in Oslo!

Sneeuwbarbecue

2009-03-01T17:28:00.008+01:00

Het is zondag. En ondanks een activiteiten-verzadigingsgevoel veroorzaakt door twee Italiaanse etentjes in evenveel dagen, is deze zondag allesbehalve een rustdag. Na twee dagen lang niets anders dan Italiaans en Spaans te horen - de Fransen zijn in Stockholm, en de Ieren lijken verdwenen - had ik nood aan denken in het Nederlands. Gewapend met walkman besloot ik er tegen 1 uur op uit te trekken. Ik ging naar het museum voor moderne kunst. Het goede. Vorige week stond ik in het nationaalmuseum voor moderne kunst. En dat was crap. Nu stond ik in het goede. Echt de moeite. Kleiner dan bijvoorbeeld het SMAK, maar wel een uitgebreide collectie met veel Anselm Keifer en Olafur Eliasson. Na het museum ging ik naar StHanshaugen. Een park in het centrum van Oslo dat op een berg ligt en waar je mooie zichten hebt op de stad. Door de vele hellingen is het hét park om te sleeën. Hier moet ik zeker nog eens terugkomen met de Erasmussers. Ook verrassend was het begrip van de sneeuwbarbecue. Terwijl hun kinderen, in mijn ogen onverantwoord snel, de berg af racen en tegen bomen aan botsen, staan de ouders toe te kijken rondom kleine wegwerpbare barbecues. En de geur van geroosterd vlees heeft voor mij nog nooit zo goed geroken als nu in de kou, in de sneeuw. Fantastisch.

En tot slot nog eens een weetje want dat is lang geleden. Als het Noors bier u an sich nog niet misselijk genoeg maakt, dan doet de prijs het wel... 5 euro. We all do love Norway.

Vragen.

2009-02-26T21:17:00.005+01:00

Het begint een beetje later donker te worden en de temperaturen gaan beetje bij beetje omhoog. Elke Noor laat zich dus wel eens ontvallen dat het bijna lente wordt. Ik vraag me afwachtend af wanneer de botjes op de bomen komen.

Deze avond was de 8ste Noorse les, en daarmee zit ik in de helft van de cursus. Volgende week is een herhalingsweek en in plaats van twee gewone lessen is er dan gewoon zelfstudie, waarbij we in de klas alles eens overlopen en herhalen. De vier weken zijn voorbij gevlogen en ik stel mijn Noorse kennis er niet minder om in vraag... Maar ik blijf volharden. Meer nog: ik laat er een boeiende lezing van David Adjaye in het Nobel Peace Center links voor liggen. En ook al geloof ik niet echt in mijn kunnen, mijn juffrouw blijft aansporend zeggen dat mijn uitspraak en vorderingen voorbeeldig zijn.

Op school blijf ik druk in de weer met maquettes en modellen maken. Ik ontdek elke dag wel een nieuwe handigheid in de gipsworkshop, dan wel de hout-, metaal- of plastiekworkshop. Op deze school is het eens te meer duidelijk dat architectuur haar oorsprong heeft in de ambachten en de idee van arts and crafts is hier dan ook prominent aanwezig. Naast bijleren in de workshops verwond ik mezelf er ook naar dagelijkse gewoonte een keer of drie. Elektrische zagen, slijpschijven, schuurmachines, lijmpistolen en boormachines, het zijn gevaarlijke apparaten in de handen van een onervarene. Na vele snijwonden en de magere geruststelling dat tetanos geen issue is, vraag ik mij nog steeds af of ik het met tien vingers terug in België haal...

Over tetanos en consoorten gesproken. Mijn aanstaande trip naar China beproeft mij al een ruime 2 maand op voorhand. Ik vraag mij af wat voor vaccinaties ik nodig heb. En daar komt geen eenduidig antwoord op. Mijn lerares lacht adviezen van Chinese ambassades weg, terwijl Belgische huisartsen hepatitis A en B, dyfterie en tyfus scanderen.

En terwijl ik me steevast vele vragen blijf stellen, doet een sticker aan de ingang van AHO die er volgens getrouwen van de school al jaar en dag hangt, me aansporen nog verder te denken. Als een mantra die elke besluitloze vraagstelling hier afsluit staat er wit op zwart 'What would Sverre Fehn do?'. De bal terugkaatsen gaat niet meer.

Sverre Fehn

2009-02-24T16:09:00.008+01:00

Deze dag is een dag van Noorse rouw. Hun architecturale trots, Sverre Fehn is gisteren op 84-jarige leeftijd overleden. En terwijl het nieuws inclusief korte biografie zich op de meeste nieuwssites begint te manifesteren - ook VRTnieuws doet er aan mee - staat onze school een beetje in rep en roer. Sverre Fehn was tot '91 directeur van AHO, onderrichte sinds '71 aan deze school, richtte Bygge3 op (de cursus die ik volg), en was dé leermeester van Per Olaf Fjeld, mijn docent. In de hal beneden staat een rouwregister met een grote foto, en in mijn atelier staan op de vergadertafel bloemen en een kaars. Daarnet interviewde de Noorse tv Per Olaf in de hal, en momenteel staat er op mijn werktafel een camera die gericht is op de vergaderhoek waar er een paar man spreken over Fehn voor in een of ander praatprogramma...

Sverre Fehn werd geboren in 1924 en werkte kort na WOII voor zowel Jean Prouvé als voor leCorbussier. Hij doceerde aan AHO van 1971 tot 1991 en ontving in 1997 de befaamde Pritzker Architecture Price die een paar maand geleden nog naar Jean Nouvel ging. Vooral bekend is hij van het Noors Paviljoen voor Expo'58, het paviljoen voor de Biënnale van Venietië in '62 en het Norwegian Glacier Museum in Fjærland. Zijn laatste werk was het Architectuurmuseum hier in Oslo, waar Bygge3 tot vorige week nog de projecten voorstelde van vorige semester.

smeltwater

2009-02-23T21:44:00.011+01:00

Sneeuw kan gezellig zijn. Voor sommigen is sneeuw een winterse must. Voor vele van mijn mede-erasmussers de reden waarom ze Noorwegen kozen. Voor mij is het een pest. Voor mij kan het niet snel genoeg weg zijn. Ik loop er de laatste twee dagen dan ook bijzonder euforisch bij want het dooit! De pret is vast van korte duur en binnenkort krijgen we vast opnieuw een winterprik, maar voor het moment smelt het. De ijspegels aan de dakranden lossen onherroepelijk, en wanneer je in een park loopt is het alsof je luistert naar een drumstel. Elke seconde ploft er wel een hoop sneeuw van een boom. Ook worden voetpaden zichtbaar en ontdek ik waar binnenkort vast gras komt te staan. Groot nadeel van het smeltproces is de massale ophoping van water. De goten zijn vergeven van het bruine smeltwater en naast opkijkend opletten voor vallende sneeuw is het ook neerkijkend oppassen voor de bruinige plassen...

Aangezien ik het niet zo begrepen heb op de sneeuw en ik dan ook moeilijk kan wachten op de Noorse lente die pas rond eind april zijn opwachting maakt, besloot ik dus dat het tijd was voor een zonnekuur. Van 26 tot 30 maart bezoek ik Marta in Bilbao en ontsnap ik dus even aan de kou. In de continuïteit van het decadente rondreizen ga ik met mijn ouders en zus van 4 tot 10 april naar Trondheim en Bergen, om twee weken later tussen 27 april en 8 mei oostwaarts te gaan voor mijn studietrip naar Peking. Het maakt mij intussen een expert in het online vliegtuigboeken. En dé tip daarbij is toch wel om alle maatschappijen af te gaan, maar vooral bij elk van die maatschappijen de verschillende landinstellingen te proberen. Zo is een vliegtuig naar Peking geboekt via de Noorse versie van airfrance.com pakken goedkoper dan hetzelfde vliegtuig naar Peking geboekt langs de Franse kant van airfrance.com . Vooral de landinstellingen voor IJsland geven verrassende resultaten...

Tot slot heb ik me dit weekend weer eens laten gaan met het maken van panoramafotos. Daarvoor verwijs ik graag naar Facebook. Ik hoor ondertussen van zij die Internet Explorer gebruiken, dat Windows mijn blog overhoop gehaald heeft. Mijn reactie daarop: tijd voor een Mac. Zo, dat was het, tot de volgende, beste, fervente, bloglezer.

foto: het Nationaal Museum voor Design

IJspegels aan 6°C

2009-02-21T21:09:00.004+01:00

Gisteren was een bijzonder luie dag. Ik ging naar school om wat te werken. Maar er was helemaal niemand en dat was dan ook niet zo'n goede stimulans om in gang te schieten. Tegen de middag kwamen Léa, Eneco en Erica langs. Ze waren naar de Chinese ambassade geweest voor hun visa. Iets wat ik ook eens moet gaan doen. Ook zij waren niet echt op het werk ingesteld dus met ons vieren wandelden we tegen drie uur naar huis. Tegen vijf uur spraken we af om voorbereidingen te treffen voor het Italiaans etentje dat 's avonds zou doorgaan bij Erica. En wat voor voorbereidingen! Léa en ik maakten chocoladecake, Caroline maakte chocolade-peer-crumble, Erica maakte een soort gefrituurd brood en pasta, Eneco en ik maakten gewoon brood en daarna bagels. Veeeeeel te veel eten dus! Maar het was bijzonder lekker! Na het etentje gingen we nog naar een concert gaan hier in Oslo; maar de chocoladecake had andere plannen met ons, en misselijk van de 300gr Belgische chocolade + 250gr boter bleven we allemaal thuis.

Vandaag trok ik erop uit. Vandaag was een avontuurlijk dag. Sinds vandaag is het vooral niet zo koud meer. Het vriest zelfs niet! Ik wandelde van de ene kant van Oslo naar de andere kant en winkelde wat, ging binnen in het architectuurinstituut, en zag vooral veel stukken van de stad die ik nog niet gezien had. Bovendien zag ik nog een nieuwe Noorse eigenaardigheid! Door de vrieskoude verschijnen er in de winter gigantische ijspegels aan de dakgoten hier in Oslo. IJspegels van wel 2m lang (echt waar!). Wanneer het dan gaat dooien komen de gevaartes naar beneden en durven ze wel eens een onoplettende voorbijganger treffen. Volgens Eneco ben je dood als je een dergelijk ijspegel op je hoofd krijgt, Elsie beweert dat je er hoogstens wat van loopt te waggelen. Hoe het ook zij, wanneer het gaat dooien - zoals vandaag - worden er schuin tegen de gevel stokken gezet met rood-witte vlagjes aan, zodat je niet meer zo dicht tegen de gebouwen loopt en dus minder kans maakt op vallend ijs.

Naast dooien sneeuwde het vandaag ook bijzonder hard. Alleen vandaag al viel er zeker 15 à 20 cm. Hoe het met de sneeuwbelten - waarover ik eerder schreef - gaat, weet ik niet... Morgen wordt een zonnige dag voorspeld met temperaturen tot 6 graden. Misschien ga ik met een paar mensen van hier in de buurt gaan sleeën. Dat wordt tof!

onrust

2009-02-18T20:58:00.003+01:00

Er heerst onrust in Oslo. Het nieuws maakt gewag van een naderend onheil. De kranten tonen sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Mijn lerares Noors legt mij uit waarom.

Wanneer het winterseizoen neerdaalt over Oslo en straten zich vullen met winterse neerslag, dan rukken ze uit, de sneeuwruimers. Waar het kan, wordt de sneeuw aan de kant geschoven, gestapeld op bergjes als het ware. Maar in downtown Oslo is er geen plaats voor bergjes. In downtown Oslo treedt er een speciale brigade op. Met gigantische sneeuwruimers stapelen ze de sneeuw op al even gigantische vrachtwagens die zich in colonne verplaatsen naar de sneeuwopslagplaatsen rondom Oslo. Blijkbaar liggen er rondom de stad een tiental 'sneeuwbelten' die elke winter alles opslaan, tot het in de lente begint te dooien. Het grote probleem is nu dat de sneeuwbelten op het einde van hun capaciteit zitten. Er is gewoon helemaal geen plaats meer voor nog meer sneeuw... In het recordjaar 1968 mat men 79cm sneeuw in Oslo. Vandaag zitten we aan 52 cm, en het weerbericht voorspelt nog veel, veeeel meer...

on salaries and non-confrontationalism

2009-02-17T22:31:00.013+01:00

Terwijl ik uitkijk naar Peking, Bergen en Bilbao, doet de confrontatie met het dure Oslo mij terugkeren tot de realiteit. Ik amuseer mij hier. Ik vind het hier de max. De mensen zijn tof. Ik leer veel bij. Maar die prijzen! Terwijl de prijs van de Noorse Kroon gestaag stijgt en terwijl omrekenen al lang niet meer zo eenvoudig is als delen door tien, stel ik mij de vraag hoeveel mensen hier verdienen. Toen ik deze avond pizza zat op te warmen vroeg ik het dan maar eens aan Elsie en Yang. Die twee zijn allebei student en hebben allebei een jobke. Graag smijt ik hier op internet dat mijn Exkiverleden mij 10 € per uur betaalde, en dit als shockerend vergelijk. Elsie is 'barrista' - lees koffiemadam in een equivalent van Exki - en wordt maar liefst 14 € per uur betaald. Om irritant van te worden. En alsof het niet genoeg was, was er nog eens Yang. Hij werkt in een apotheek en verdient maar liefst 20,33 € per uur. En nog durven ze te zagen over de prijzen in de supermarkt. Leve de Erasmusbeurs weliswaar...

Naast een ontbrekend besef van Europees geld hebben de Noren hier ook niet echt een besef van efficiënt openbaar vervoer. Ik erger er me al 2 weken mateloos aan en als de Noorse les me dra de mondigheid verleent op te treden tegen de besluiteloosheid van de plaatselijke bevolking, zal ik het dan ook niet nalaten. Leve de Belgische assertiviteit. Ja dat wel. Want Noren zijn 'non-confrontational'. En dat is een ziekte van de ergste soort.

Op overvolle bussen zitten ze hier - liefst in gezelschap van een vermenselijkte rugzakken - op twee zitjes. Of erger: mensen staan in het gangpad onstandvastig heen en weer te wiebelen omdat ze niet willen gaan zitten naast een van de 5 mensen wiens rugzak dan weer net niet groot genoeg was om alle vrije ruimte in te nemen. En het wordt nog erger: mensen kijken u schaapachtig-slash-verontrust aan als ge hun persoonlijk gewaande luchtbel doorprikt en hun met uw dikke winterjas komt aan te raken.

Als tegenhanger voor hun vrees voor menselijk contact is er dan weer het in- en opstaptafereel waar ik me nog het meest van al aan durf te ergeren. Waar de sociale code duidelijk stelt dat lege zitjes onzichtbaar geclaimd kunnen worden is er dan weer geen ruimte te klein of ze kan bij het in- en opstappen gebruikt worden om zich lijfelijk in te manifesteren teneinde zichzelf schreeuwerig een toegang te verschaffen tot in- dan wel uitgang. 'Eerst uitstappen, dan instappen' is hier overduidelijk niet de standaard. Mensen die niet moeten afstappen en aan een deur staan, blijven dan ook koelbloedig staan terwijl anderen zich met het nodige ellebogenwerk rondom hen verdringen.

Een dezer dagen spreek ik ze erover aan. Let op mijn woorden...

van nummer 2 naar nummer 1

2009-02-15T19:57:00.007+01:00

Vandaag had ik ambitieuze plannen. Ik wou Oslo vanop de berg gaan bekijken. Want er is een berg, en van daarop kan je Oslo bekijken. Alleen, het sneeuwde er. En dat was jammer. Want daardoor kon ik Oslo niet bekijken. Maar er was de skischans! Oslo had tot vorig jaar de op één na grootste skischans ter wereld. Nu hebben ze die niet meer, want ze hebben hun schans afgebroken om plaats te maken voor... de grootste skischans ter wereld. Competitievelingen...

In 2005 vatten de Noren het plan op om kost wat kost het Wereldkampioenschamp Skiën in 2011 binnen te halen. Alleen: hun schans was te kort. Wat ik ook al bijzonder raar vind, aangezien het gaat over de op één na grootste... Maar goed: te kort is te kort. Dus besloten de Noren om hun skischans groter te maken. Er was veel gedoe rond, want naast de op één na grootste was het, wel op nummer één, de oudste nog in gebruik zijnde skischans. Na veel getouwtrek besliste men in 2006 het boeltje af te breken. En nu komt mijn Belgische trots terug op de proppen, want de nieuwe schans wordt gebouwd door JDS architecten. JDS staat voor Julien De Smet. Die heeft zijn bureau in Brussel, is de zoon van een Franse en een Belg, in Noorwegen geboren, en wonend in Denemarken. Dat mag mij met andere woorden maar voor 1/4 trots maken, maar sinds niemand hier zijn naam kan uitspreken voel ik mij bijzonder verbonden met de man. Jammer genoeg is de schans nog in volle aanbouw en is er bitter weinig te zien van het project. De vele toekomstbeelden die langs de weg in Holmenkollen staan, geven anders wel een bijzonder mooi beeld van wat het gaat worden.

(fotos: volgens de klok: de oude skischans, de werf, de nieuwe skischans)

3 rules for Oslo by night

2009-02-14T18:16:00.004+01:00

Gisterenavond liet ik me uiteindelijk toch door Francesco overhalen mee te gaan naar het feestje. We gingen met een bendeke eerst langs het kot van Christina, waar er dan naar Noorse gewoonte aan supermarktprijs gedronken wordt om de dure prijzen daarna te drukken. En dat was inderdaad wel nodig. Voor een pint betaalde ik 4 euro... De regel hier in Noorwegen is dat iedereen drank mee brengt naar de plaats waar je vooraf afspreekt. Iedereen drinkt van zijn eigen drank en daarmee is het sharing-is-caring fenomeen hier nog niet doorgedrongen. Tegen kwart voor negen wou ik in de KIWI dus wat blikjes bier gaan halen maar ach... wederom een Noorse regel van de meest onaanvaardbare soort: na acht uur mag er geen alcohol meer verkocht worden in de winkels; en op zaterdag zelfs niet meer na zes uur... Gelukkig leende Isaac mij wat, zodat ik niet met lege handen moest toekomen. Na Christina's kot trokken we naar een of ander gebouw downtown Oslo waar het feest op de twaalfde verdieping doorging. Zeer speciaal en magisch dus om Oslo eens van vanboven te zien. Twaalf is niet bepaald het hoogste van Oslo, maar het is toch eens iets anders. Het had er allemaal - mede door de prijzen - een bijzonder hoog Culture Club gehalte. De muziek werd gedraaid door Matthew, een Australiër uit mijn klas. Tegen drie uur was het tijd voor de laatste regel van het Noorse uitgaansleven: drie uur = sluitingstijd. We gingen dus allemaal naar huis en namen per vier een taxi naar ons kot.

Deze morgen werd ik bijzonder misselijk wakker. Ik probeer dit goed en subtiel te verwoorden, maar ach... ik had een kater. Vandaag heb ik dan ook niets anders gedaan dan wat suf rond gelopen en geslapen. Ik paste voor het slee-plan dat er een paar hadden opgevat, maar vanavond moet ik me wel gaan samenrapen voor de 'happy fucking valentine's party', waar ik geen zin in heb, maar waar ik wel naar toe moet want er hebben er een paar veel werk in gestoken...

post en post

2009-02-13T19:34:00.006+01:00

Deze ochtend keek ik in mijn brievenbus. Daar zat een briefje in met allemaal Noorse dingen die ik niet begrijp. Wel stond er mijn adres op, het logo van de post en Christine De Wilde BE. Sinds ik geen Christine De Wilde ken werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en besloot ik naar het postkantoor te gaan. Onderweg realiseerde ik mij dat Christine De Wilde misschien wel betekende Ghislaine De Wilde, wat dan weer betekende: mama! En ja hoor! Een reuzepakket in een doos Douwe Egberts van Superette Buysse wachtte mij op in het postkantoor. Niet alleen zaten daar achterkomende kleren, schoenen, slaapzak en handdoeken in; ook zat er, zoals dat dan gaat met bezorgde moeders, eten in. En veel. Veel eten. Eerder veel chocolade. Het welbekende idee 'ik-mis-België = ik-mis-chocolade' moest overduidelijk in stand gehouden worden. 2 potten choco, 4 pakken chocolade (van noir de noir naar nootjes en amandelen) en bovenal een pak Suzywafels (hunk?). Dat wordt hier dus feest!

Na het postpakket op mijn nieuw kot, ging ik naar mijn oud kot, dat al lang niet mijn kot is, maar waar er wel nog een gevulde brievenbus wachtte. Daarin een pakket van Eva die hier vorige week op bezoek was, met wat gerief dat ze vergeten achterlaten was.

Tegen vier uur ging ik naar school om de boel eens te checken. Er was nagenoeg geen volk. Behalve Loïc, Anabelle, Stefano en Francesco. Na een half uur aanmodderend werk gaf ik er dan ook de brui aan en gingen we iets drinken in de schoolpub waarvan ik het bestaan ontdekte... De school heeft hier binnen zijn eigen gebouwen een café voor de studenten waar het bier erg goedkoop is (lees: naar plaatselijke maatstaf) Vanavond is er een feestje op het bovenste verdiep van de Radisson. Een van de hoogste gebouwen in Oslo. Ik weet nog niet of ik er naar toe ga, want ik voel mij een beetje lui...

(foto: Het metrostation Nydalen hier in Oslo is een van de sjiekste metrostations. Het ligt vlak aan het Business Institute van Oslo en de naam van die school (cf. Vlerick) zal wel iets mee te maken hebben met de vormgeving van het station. In de roltraptunnel naar beneden heeft de kunstenaar Olafur Eliasson een werk gemaakt met licht. Het licht verandert en beweegt heel snel, en dat levert toch wel wat leuke fotos op...)

Blut...

2009-02-12T22:15:00.041+01:00

...nog niet helemaal maar het komt er aan. Vlak bij mijn kot hier zijn er twee supermarkten. De ICA en de KIWI. De ICA is een beetje de Delhaize, en de KIWI is de Colruyt (nen Aldi hebben ze hier gelijk niet). Gisteren stond ik in de ICA. Enkel en alleen omdat hij net iets dichter is. Ik wou een brood kopen. Nu ben ik niet geheel op de hoogte van de gestandaardiseerde prijs van het brood in België maar één ding weet ik met zekerheid: als je 30 kronen (meer dan 3 euro) moet betalen voor een groot brood, dan is het tijd dat je de benen neemt naar het net iets verdere, goedkopere, alternatief. Ik zeg goedkoper, maar het brood kostte ook daar 26 kronen. Eerder schreef ik over Elsie. Elsie zweert dan weer wel bij ICA. Ze vermeldt trouwens graag dat er kippengehakt in afslag staat. Elsie steekt op dat moment drie pakjes in haar frigo.

Ik heb het nooit goed begrepen, BBP, inflatie, devaluatie, indexatie. De Noren in mijn omgeving houden zich vast aan het idee - en het is een uitgesproken idee - dat Noorwegen niet heeft geleden of lijdt onder de globale crisis. Maar gaan prijzen niet omhoog bij crisis? Waren ze hier dan werkelijk nooit lager dan dit? Hoe overleven mensen hier? Hoeveel moeten die dan niet allemaal verdienen? Het zijn moeilijke vragen waar ik tegen juni graag een eenduidig antwoord op had gehad. Intussen zal er niks anders opzitten, dan 26 voor een brood te betalen.

Zoals ik in mijn vorig bericht schreef had ik gisteren een presentatie op school. Mijn eerste presentatie. Dé presentatie. Ik ben 3 weken na de start van de semester toegekomen en in aanloop naar dit Erasmusavontuur hebben mijn Noorse docenten mij altijd op het hart gedrukt dat ik hard mijn best ging mogen doen om de 3 verloren weken bij te benen. Het is dan ook duidelijk dat de presentatie van de gemaakte vooruitgang (vooruitgang van 1 week, terwijl dit bij de rest van 4 weken was) vrij belangrijk was. Het was dan ook een bijzondere opluchting toen het vlekkeloos verlopen, achter de rug was. De presentaties gaan er heel gemoedelijk aan toe. Je stelt wat voor en drie docenten geven daarna hun kijk op de dingen. Alles gebeurt op een beschaafde manier. Niet met pompeuze woede-uitbarstingen van ego-trippende derderangsarchitecten die het als hun plicht zien maquettes met de grond gelijk te maken. Neen dit is niet Sint-Lucas. Dit is Noorwegen. Hier is kritiek opbouwend. En als het dan al kritiek is worden woorden overduidelijk drie keer gewogen en zinnen gesloten met het immer aanwezige adagium 'but your presentation and point of view is very challenging and interesting'. Nog maar iets waar Sint-Lucas wat van kan leren. Per Olav, de hoofddocent, vertrouwt mij na de presentatie toe dat hij zeer tevreden is over mijn maquettes. Ik kom er trouwens achter dat de studio waarin ik zit, op Europees niveau al verschillende awards heeft gehad in verband met het onderwijsniveau en de research naar alternatieve manieren om architectuur te benaderen. Bovendien blijkt Per Olav Fjeld een leerling van Louis Kahn, wat het nodige respect afdwingt...

Nu mijn presentatie achter de rug is; en er nog niet direct opnieuw gewerkt moet worden omdat er nog vele presentaties aan de gang zijn voor het 'einde-van-het-alfabet', gaan de zaken hier wat rustiger. Ik neem mij dan ook voor om morgen uit te slapen. Sinds ik hier ben, heb ik veel te weinig geslapen, en het wordt tijd dat ik dit eens inhaal. Ik wil ook dringend wat meer zien van Oslo. Behalve de haltes van mijn dagelijkse busritten ben ik met bitter weinig vertrouwd geraakt hier in Oslo. Toen ik laatst op zoek was naar rode wol - voor een maquetje - liep ik door Grünerløkka wat een bijzonder leuke buurt lijkt te zijn. Ik neem me dan ook voor om dit weekend eens wat meer te zien van de stad.

(mocht je het gedacht hebben dat ik onterecht stoefte over de schoolinfrastructuur hier in Oslo, dan overtuigen deze foto's je alsnog.)

Frustraties®

2009-02-10T23:02:00.006+01:00

Het zijn drukke schooldagen en met morgen een presentatie voor de boeg zit de stress er hier goed in. Tijd dus voor nog wat meer zinloze Noorse weetjes! Ik begin me trouwens af te vragen wie er dit toch allemaal leest... Mijn blogs worden met de dag betekenislozer en onnozeler, maar het neemt niet weg dat ik er wel plezier in schep ze te posten.

Noorwegen is geen lid van de Europese Unie. En ok, ik begin ze te verstaan. Ik begin in te zien dat het voor hen geen directe meerwaarde zou zijn om er lid van te zijn. Ze zijn al altijd beetjes geweest van unies met Zweden en Denemarken, en nu doen ze het goed alleen. Oke, flink zo, flinke Noren, keep up the good work. Maar waar ik niet tegen kan is tussen het ongetwijfeld causaal verband tussen het koppig weigeren lid te worden van de EU, en het gebrek aan beschaafde, welbekende, leve-de-multinational merken hier! Choco noemt Nugatti en chips Maarud. HELLO NUTELLA? HELLO LAYS? Ah en nog iets, water van de kraan heeft een rare smaak en iedereen lengt het met grenadine. En die grenadine noemt Husholdningssaft. En als ge dat vertaalt krijgt ge Huishoudsap. Wie in godsnaam zou dat nu willen kopen in België?

Stupid Vikings...

de taartschepper...

2009-02-09T21:04:00.006+01:00

Mijn buurvrouw heeft een tweeledige naam. Elsie-Katherina of zo. Alleszins met een liggend streepje. Ze is klein en dik. Echt dik. Ze is net als mij 21, en ze drukt me op het hart dat als ze naar koffie ruikt, dat komt omdat ze als 'barrista' werkt. Ik wed dat ze gewoon koffiemadam is. Ze is vriendelijk, maar ook een beetje zielig vriendelijk als in: ze praat en praat omdat ze vast anders nooit praat. Maar ik praat terug. Onze gesprekken gaan hoofdzakelijk over de Noorse koninklijke familie. Haakon, Harald, Olav en Mette Marit zo zegt ze vlot. Naast koningsgezind is ze ook een beetje psycho. Op de deur van onze corridor naar de gang hangt er een briefje om te zeggen dat de deur ten alle tijde op slot moet. Dit omdat - zo zegt het briefje - de deur anders open gaat door de tocht als er ergens anders een deur toegaat. Tegen mij zegt ze dat zij het briefje gehangen heeft, want - zo zegt ze - Oslo is een grote stad, en je weet nooit wie er je naar huis volgt. Haar angsten zijn dus tweeledig, dat is duidelijk. Van verkrachters naar tocht.

En heb ik al gezegd dat ze echt dik is? Ze weet me te vertellen dat het écht lang geleden is dat ze nog cheesecake gemaakt heeft. En dat doet ze op het moment dat ze een reusachtige taart uit de ijskast haalt. Gelukkig dat ze het me vertelde, want aan haar figuur te zien dacht ik voorheen steevast dat ze dagelijks 2 van die pizzagrote gevaartes at. Niet dus...

Ze neemt mijn elleboog vast als ze zegt dat ze vanavond echt de keuken nog zal kuisen, want - zo blijkt - het is aan haar in de beurtrol. Het is half tien en de keuken is nog niet gekuist. Meer nog, er ligt een taartschepper besmeurd met cheesecake op het aanrecht. Daarboven hangt een ander briefje. Ook van Elsie's hand. Met evenveel smileys, lachertjes en zonnetjes als het eerste briefje. Daarop staat 'Please wipe off the counter top if you made it dirty :) :)'. Ik denk dat iemand Elsie op de regels zal moeten wijzen...

over wasmachines, ABS en de Noorse Waal

2009-02-08T18:38:00.031+01:00

Het pizzafeestje bij Joanna gisteren was heel tof. Ik heb veel nieuwe Erasmusmensen leren kennen, allemaal van AHO, maar die in andere ateliers zitten dan ik. Het valt op hoeveel zuid-europeanen er hier rondlopen. 4 Spanjaarden, 3 Italianen, 2 Portugezen, 2 Fransen en 2 Ieren. Je zou denken dat degene die van hetzelfde land zijn elkaar al kenden, maar dat is dus niet waar. Niemand kende elkaar voor ze naar hier kwamen. Het valt dus op dat er van elk land meerdere vertegenwoordigers zijn. En ook van België... Al vanaf dag één hoor ik hier 'there is another Belgian guy, you should meet him, he's nice', 'have you met Loïc yet?', 'oh you're from Belgium too?? Do you know the other one?'... Het is alsof heel Oslo Loïc kent, behalve ik. Zelfs mijn lerares Noors kent hem! En ook al heb ik hem nu nog altijd niet gezien, gisterenavond is beslist dat ik en de Loïc dan eens nen Belgischen avond moeten doen. Tis ne Waal, dus dat wordt écht Belgisch!

Vandaag deed ik de was! Spannend wel, want het is een bijzonder omslachtig systeem dat je eerst van op internet een machine moet reserveren, en dan krijg je sms'en als uw machine beschikbaar is, of als uw machine klaar is met wassen... Maar het systeem werkt wel. Daarna ging ik naar school. Ik begin wat zenuwachtig te worden, want deze week die komt is een eerste evaluatieweek. In Noorwegen hier krijg je niet echt punten denk ik, maar eerder een ok of een niet ok. Er zijn drie evaluatieweken waar er dus geoordeeld wordt of ge ok zijt of niet. Nu is al de eerste, en voor de rest is dat na een maand werken, voor mij na een week pas... Gelukkig is het alfabetisch en zal ik pas op woensdag moeten. Dat geeft me nog wat tijd om te werken...

Weetjes over Noorwegen! 1/ ik begin het gevoel te krijgen dat Noren veel mee kinderen hebben dan Belgen, dan toch kleine kinderen. Op elke bus is er plaats voor een stuk of vijf buggies, en meestal is de plaats dan ook volledig benut. Strange... 2/ Noren spreken ongelooflijk goed Engels. Om jaloers op te worden. Volledig accentloos en alsof het hun moedertaal is. Ik voel me dan ook zo nu en dan een beetje klungelig als ik mij begin uit te drukken, alhoewel Joanna gisteren zei dat mijn accent totaal niet deed vermoeden dat het niet mijn moedertaal was. 3/ De bussen hebben hier een goed systeem voor het sneeuwrijden. Ze hebben een soort remsysteem dat als ze moeten stoppen aan een halte de remmen dicht en toe gaan. Dat is vast gewoon ABS denk je dan, maar het coole is dat de hele bus dan de laatste twee meter voor de halte gewoon voortglijdt zonder dat de wielen draaien.

(fotos: mijn atelier op school / mijn kot / het 'meer' van Sognsvann waar ik een tijdje geleden over vertelde)

Ich möchte ein Eisbär sein

2009-02-07T18:54:00.006+01:00

Vannacht sneeuwde het. Vandaag sneeuwde het. Alles is met een verse laag van 30 centimeter bedekt. Het zijn niet echt grote vlokken, eerder massaal veel kleine. Het verwondert mij dat iedereen er zo rustig bij blijft. In België zou de civiele bescherming al haastig bezig zijn met het dagdagelijkse in goede banen te leiden. Noorwegen heeft vast geen civiele bescherming. Er wordt niet gestrooid, hier en daar een beetje geruimd, en toch slagen de auto's erin zich door de witte massa te ploeteren. Bovendien zijn voetpaden, vluchtheuvels, rijbaan en verkeersdrempels allemaal één onder de sneeuw. Hoe ze erin slagen zonder kleerscheuren door te komen, ik weet het niet. Een Noor uit mijn klas zei dat ze er speciaal lessen in krijgen als ze hun rijbewijs halen...

Deze ochtend ging ik ontbijten bij Eric. Een Canadees van de Noorse les die alle medestudenten had uitgenodigd om 'North American style pancakes' te komen eten. Nu ik toch wat centraler woon dacht ik het eens te voet te proberen... Dat was zonder de sneeuw gerekend... Ik geraakte er in ieder geval, en de pannenkoeken waren superlekker. Daarna ging ik even naar school. Erica, een meisje van Milaan nodigde mij uit om vanavond pizza te komen eten bij iemand die ook hier in Bjølsen woont. Blijkbaar gaan er veel erasmusers zijn, dus dat wordt leuk!

Over sneeuw, verhuizen en dagen die voorbij gaan

2009-02-06T16:31:00.007+01:00

Vandaag ben ik verhuisd en het heeft mij een hele dag gekost om alles op de juiste plaats te krijgen. Deze morgen had ik een mooi driestappenplan vooropgesteld. Ik dacht in drie keer alles wel van mijn 'oude' kot naar mijn 'nieuw' kot te krijgen. Ge moet het u als volgt voorstellen: ge moet verhuizen van de Brugse Poort naar het Sint Pietersstation. Ge kunt den 3 nemen, maar dan alleen tot aan de Korenmarkt om dan over te stappen op den 1, of ge neemt de 4 en dan de 76 aan de zuid... Deze vergelijking om mijn situatie een beetje hapklaar voor te stellen... En om het jullie nog beter te laten visualiseren: Gent is ondergesneeuwd, tis te zeggen: 3 centimeter sneeuw met daaronder levensgevaarlijk glad ijs, en alle voetpaden bestaan uit bruine drash... En als ge het probleem nu nog niet ziet: ik heb twee valiezen met WIELETJES... In ieder geval lukte het wel degelijk om alles in drie stappen naar hier te krijgen in de combinatie Metro-Metro-Bus.

Iets meer over sneeuw en haar karakteristieken:

Als de eskimo's werkelijk al 40 woorden hadden voor sneeuw, dan gok ik bij de Noren op 50. Er is de Bruine Drek, die vrij vloeibaar is, en ook al vriest het keihard, ze blijft vloeibaar. Mijn gok is dat het hoge percentage nafte in de drek, het boeltje niet laat bevriezen... Naast de drek is er de 'Sneeuw Van Drie Weken', ze is semi in klonters aan elkaar gevroren en vrij verraderlijk op hellingen. Om een of andere reden strooien de Noren, om voetpaden begaanbaar te maken, geen zout maar eerder zand en kiezels. Dit in combinatie met de Sneeuw Van Drie Weken is dodelijk. Het koekt aan de onderkant van je schoenen aan, tot het een soort van bolvormige ijs-sneeuw-zand substantie wordt. Je hebt geen grip meer op de ondergrond en al snel ga je aan het glijden... Ten laatste is er het verraderlijke karakter van de Pas Gevallen Sneeuw... Misschien wel mul, en fijn om in te stappen, maar vaak bedekt de Pas Gevallen Sneeuw een ondergrond van ijs. Voor je het weet ga je dan ook volledig over de kop. Ik zeg over de kop, maar ik moet bekennen dat ik nog geen enkele keer gevallen ben, mijn jolijt is dan ook groot als ik iemand anders tegen de vlakte zie gaan...

Weetje van de dag: er bestaan geen gelijkvloerse verdiepingen in Noorwegen... Ge staat op 0 - denkt ge - ge drukt op 1 in de lift en als ze niet vertrekt betekent het vast dat je er al bent...

Ha det bra!

EN WE ZIJN VROLIJK!

2009-02-05T17:08:00.006+01:00

Zoals ik eerder al schreef is mijn kot niet echt de meest aantrekkelijke plaats ter wereld... Bovendien ligt Krinsjå, waar mijn kot is, bijzonder ver van het centrum... Ik had in oktober een formulier ingediend om een kot te hebben in het centrum, maar toen was daar niets vrij, dus moest ik genoegen nemen met Krinsjå. Ze hadden mij toen aangeraden om van zodra ik hier was te vragen voor een 'internal transfer' naar Bjølsen waar ik wou zitten. Ik had deze week al twee mails gestuurd, maar ik kreeg geen reactie, dus nu heb ik net gebeld naar de centrale studentenadministratie. Het duurde meer dan vijf minuten voor ik doorverbonden werd met de juiste persoon... Ik vertelde dan dat ik eigelijk al van in november vroeg voor een kamer in Bjølsen. De mevrouw vertelde mij dat er vijf mensen voor mij waren op de lijst, en ik was al een beetje gelukkig, want vijf is echt niet zo veel, dus ik zag nog een tweetal weken in Krinsjå tegemoet. Toen vroeg ze mij waar ik studeerde en ik zei AHO, en plots ging de bal aan het rollen... Ik werd doorverbonden met twee andere mensen, en minder dan een minuut later werd mij gemeld dat als ik morgen naar hun kantoor kom, ik direct mocht verhuizen... HOE FANTASTISCH! Dus vergeet al maar snel mijn oud adres, I'm moving!

Jippie!

Mist

2009-02-04T15:11:00.003+01:00

Vandaag stond ik op en was er mist, neen twas een wolk. Alles was wit, zelfs zo erg dat uit mijn raam kijken gewoon in een wit vlak kijken was. Het heeft deze nacht zwaar gesneeuwd. Vandaag werk ik weer eens hele dag op school aan mijn modelletjes, en vanavond... Noorse les! Ik heb daarnet voor de eerste keer voorgelegd aan mijn docent, en hij was wel tevreden met mijn vooruitgang. Alles is hier zeer filosofisch en we spreken nog niet over architectuur, maar dat ligt me wel. Mijn leerkracht is een beetje een opa-type en de manier hoe studenten en leerkrachten hier omgaan met elkaar is niet iets familiairder. Toen ik hier maandag toekwam passeerde Per Olaf Fjeld, het hoofd van mijn cursus, aan mijn bureautje en neep hij in mijn arm waarna hij wel drie keer 'welcome' zei... Screw Marc Macken denk ik dan!

Ik probeerde daarnet mijn vlucht te boeken naar Peking (studiereis 25 april - 8 mei) maar mijn Visalimiet liet het niet meer toe... Dus ik stuur even een opdrachtje richting thuisfront om de nodige fondsen beschikbaar te stellen :) Het is een zeer goedkope vlucht, van Oslo naar Parijs, en van Parijs naar Beijing. Heen en terug voor nog geen 500 euro.

Gisteren zijn Eva en David vertrokken naar Zweden. Bij hun vertrek waren we alledrie vergeten dat zij de sleutel hadden van mijn kot; en we vergaten de sleutel uit te wisselen. Bijzonder vervelend en ik was dan ook een beetje in paniek toen ik erachter kwam dat ik 'geen kot' had... Ik kon Eva niet bereiken en ik wist dan ook niet goed wat doen. Via een noodnummer van de studentenorganisatie kon er dan toch nog een Paki mijn deur komen opendoen. Kostprijs om af te moeten komen buiten de kantooruren (kantooruren is hier tot 3 uur): 500 kronen... Miserie. Waarschijnlijk moet ik de nieuwe sleutel niet betalen want Eva stuurt de oude op vanuit Zweden, maar het blijft natuurlijk wel 50 euro... So be it.

Weetje van de dag: ik ben er vandaag achtergekomen dat alle AHO studenten hier aan Vitrameubilair zitten, meer nog: de bureaustoelen zijn van Maarten Van Severen. Ik eis als patriottische Belg dan ook graag mijn aandeel op in de trots over de AHO schoolinfrastructuur. Dat het om een Gentenaar gaat, is misschien net iets te hoog gegrepen, want basiskennis over België is hier niet echt aanwezig. In ieder geval kunnen ze op Sint Lucas met hun lelijke cafetariastoelen nog een les leren van de infrastructuur hier...

Jeg bor i Oslo på Kringsjå

2009-02-03T22:59:00.006+01:00

Vandaag veel papierwerk geregeld. Van het politiekantoor voor immigranten naar de bank. Vrij saai. Ben ook met Eva en David naar het museum voor architectuur geweest. Daar is er nu een tentoonstelling met de werken van de AHO studenten van vorig jaar. Dat werkte wel inspirerend want er moet hier dringend in gang geschoten worden. Daarna ben ik naar school gegaan waar ik wou beginnen aan mijn eerste model, alleen... het was vier uur en de 'supply shop' sluit om vier... Ik ben de bizarre openingsuren nog niet gewoon... dus zonder iets bereikt te hebben ging ik maar naar mijn kot. Eva en David waren nog niet terug, wat wat vervelend is voor de 'organisatie' want er is maar één sleutel, en ik moest naar de Noorse les... Ik volg een cursus noors aan de universiteit van Oslo. Bijzonder prijzig, en iets in mij zegt ook volledig nutteloos, maar ik dacht dat het wel leuk kon zijn. Mijn eerste zinnetjes zijn dus een feit, samen met de drie huistaak-oefeningen... maar dat zou geen probleem moeten zijn voor mij zei de leerkracht want ze had al snel door dat het mijn Nederlandse kennis wel ging vlotten. We zitten met acht leerlingen, 6 werken ervan en zijn drop-outs van andere noorse cursussen, vrij vermoeiend want die beginnen onnozel te doen tegen elkaar in het 'Noors'. Ik en een Russisch meisje (die ook op AHO) zit zijn de enige studenten. Mijn doel is dus om snel beter te worden dan de werkmensen. Morgen ga ik de hele dag op school werken. Tegen vijf vertrekken Eva en David terug naar Zweden, dus vanaf dan ben ik hier terug een tijdje alleen. Sorry dat er hier nog altijd geen fotos opstaan maar ik heb het geprobeerd en hij loopt altijd vast na één foto. Ik zal de adviezen van mijn blogcollegas eens moeten inwinnen.

voor zij die het interesseren, mijn adres:

Tim De Messemaeker

Olav M. Troviksvei nr. 14

H810

0864 Oslo

NORWAY

weetje van de dag: Oslo in het Noors spreek je uit als Euschjleu... Klinkt niet bepaald de happiest place on earth denkik dan...

AHO, here I... am

2009-02-02T11:26:00.006+01:00

Dit bericht schrijf ik vanop school. AHO - de Osloose Architectuur Hogeschool, is echt fantastisch. En mind: dat zeg ik al na 2 uur. De gebouwen hier zijn geweldig. Ze hebben een gigantische infrastructuur. Er zijn ateliers waar iedereen een bureautje heeft met zijn gerief op en waar ook dag en nacht gewerkt wordt. Er zijn drie grote workshops waar ge u ne keer goed kunt laten gaan met wat staal en hout te bewerken. Er is een gigantische bib, een zeer schone cafetaria, en alles is beveiligd met automatische deuren die open gaan als ge uzelf kenbaar maakt met nen badge. Bijzonder modern. Deze middag heb ik mijn eerste atelierles, en ik zag de professor al. Hij is vrij oud en grijs, maar ziet er wel grappig uit. Hij wist mij ook te zeggen dat ik al veel achterstand heb door de 3 gemiste weken. Maar met een voorbereid zinnetje dat klonk als 'I will do my best to catch up as quickly as possible' was het probleem semi van de baan.

Gisteren ben ik op ontdekking gegaan in Oslo, en heb ik vanalles gezien! de Opera, het koninklijk paleis en het fort van Oslo. Kortom de toeristische trekpleisters die men dan ook na week 1 het best links laat liggen. 's Avonds zijn Eva en David toegekomen - heel wat later dan verwacht - en het was een bijzonder blij weerzien. We hebben dan ook veel bijgepraat en gelachen. Zij liggen nu nog op mijn kot te slapen neem ik aan. Ik ben om half acht opgestaan om mij te gaan registreren bij de studentenorganisatie, want die was gesloten dit weekend. Daarna ben ik naar school vertrokken. Daarvoor neem ik de metro voor 4 haltes en dan de bus voor een halte of zes. Wat mij in ongeveer 20 minuten van deur naar deur brengt.

Ik probeer vanavond ook eens wat fotos online proberen zetten, dat is nog niet gelukt, want ik vind mijn weg nog niet goed in de blogindeling.

Oslo, here I... am

2009-02-01T13:47:00.008+01:00

En het is begonnen... Gisteren om half zeven opgestaan om te vertrekken tegen half acht naar de luchthaven. Om tien voor tien het vliegtuig op. Het was een klein, en chance, want zelfs dan nog zat het met minder dan 20 man belange niet voor een kwart vol. Tegen het einde van de vlucht werd het duidelijk dat het nogal bewolkt ging zijn in Oslo, en toen we landen duurde het dan ook een hele eind voor we door het wolkenpak heen waren. Maar daar was het dan. Consternatie en verbijstering alom. Het idee dat het toch niet zo sneeuwig ging zijn in Noorwegen werd weggevaagd. Alles was bedekt met meer dan een halve meter sneeuw en de bomen waren ook zo allemaal in sneeuw zo... ge verstaat mij wel... De luchthaven van Oslo is mooi. Veel beton en hout, typisch Scandinavisch. Vanaf de luchthaven bracht een trein mij naar het centrum waar ik de metro nam naar Krinsjå waar mijn kot is. Daar kreeg ik de sleutel van mijn kamer. Mijn kot maakt deel uit van ne groten blok, die op haar beurt deel uitmaakt van een groot geheel van blokken, die op hun beurt dan weer deel uitmaken van een vrij triestig stukje suburbaan Oslo. Maar dat kon mij nu eens niet veel schelen. Ik zit op het achtste verdiep, wat uiteraard het beste verdiep is, en ik heb zicht op sneeuw, wat uiteraard het beste zicht is. Na mijn gerief uit te pakken trok ik naar de Kiwi. Hum hum... tis de naam van de supermarkt hier. Ge moet er alles delen door tien, en dan nog hebt ge het gevoel dat het duur is. Maar bon, tis naar het schijnt het goedkoopste van het goedkoopste. Na mijn boodschappen trok ik naar het centrum waar ik Isaac, een andere Erasmusstudent van Sint-Lucas (studeert interieurarch. en zit dus op een andere school) ontmoette. We gingen ne warme choco drinken, wat allesbehalve een slecht idee was. Ook kocht ik een Noorse SIMkaart mijn nummer is nu: +47 90 14 52 76 Bijzonder makkelijk te houden dat ziet ge wel, alleen een 3 en een 8 ontbreken nog. Na de chocomelk naar Ikea, ja hoor, dag 1, want twas nodig. Mijn kamer mag dan wel deel uitmaken van het beste verdiep met het beste zicht, het heeft net iets te veel de allure van een isolatiecel. Een nachtlampje, een burolamp, een matje, wat dubbelstekkers, het waren duidelijk investeringen teveel voor de Osloose studentenzorg. Bijzonder gelukkig en overladen met gerief trok ik terug naar mijn kot. Na het decoreren van mijn kamer tijd om te slapen. Slapen. Op een matras van 6 cm dik; zonder gordijnen met ochtendgloren om 8. Is nice! Ja er zijn geen gordijnen, en ja, ook ik vind dat verbazend. Morgen moet ik dus terug naar Ikea. Definitly.

Vandaag staat op het programma: mijn internetschade inhalen, en vooral proberen achterhalen wanneer ik school heb morgen. Iets van het centrum proberen zien. Mijn studentenpas kopen voor het openbaar vervoer. Iets substantiëler proberen eten dan ongetoast toastbrood met choco die voor 70 procent karamel is. En vanavond Eva en David gaan ophalen. Zij komen vanuit Zweden voor vier dagen. Zo! Vanaf morgen heb ik internet op mijn kot, en moet ik niet in nen pizzadump gaan zitten om mijn mails te checken. Oh ja, voor zij die het willen weten: de pizzadump noemt Peppes Pizza... waar halen ze het toch...

En het weetje van de dag over Noorwegen is...: Noren lopen pal in het centrum schaamteloos over straat met een paar 'crosscountry' latten (ja 'crosscountry', want als ge vraagt 'langlaufen?' dan zijt ge ne mof) Tis geen zicht, maar aan de frequentie dat ge ze ziet, de semi-sportievelingen, mag ik nog niet uitsluiten dat ik er mij ook nog op ga moeten wagen.

Zo dat was het eerste bericht. Van mijn voornemen om alles kort, krachtig, leesbaar en snel te houden blijft niet veel over. Tjah...

kvart på tre

2009-01-16T14:45:00.003+01:00

Ook al moeten examens nog komen, moeten valiezen nog gepakt worden en moeten zenuwen nog stijgen; toch heb ik even de tijd genomen om deze blog op het internet te gooien. Vanaf 31 januari hou ik je langs deze weg posted over mijn gaan en staan in het hoge noorden!

Jeg snakker ikke norsk!